Diario de Ferrol, 23 de maio 2026

Di o Portal das Palabras que é aquela persoa que se instruíu a si mesmo sen axuda de ningún mestre. Saramago, na súa novela “Historia do Cerco de Lisboa”, salienta que se alcanza esta disposición produto do propio e digno esforzo e que as sociedades antigamente tiñan orgullo dos seus autodidactas, mais agora son vistos con malos ollos.

É o que ten vivir nunha sociedade clasista. O atreverse a superar os teitos de cristal que as democracias formais, liberais, teñen para aqueles que desafían a orde establecida e pretenden buscar o seu propio camiño, a pesar das trabas impostas aos que están máis abaixo na escala social, polo que sexa.

Tamén é certo que moitas destas persoas, que se atreven a buscar saídas as súas paixóns e romper muros, acaban – polo xeral – desenvolvendo o chamado síndrome do impostor. De crer que de, algún xeito, están a cometer un sacrilexio por saírse da norma establecida. Mais, Saramago da unha bula a aquelas persoas que escriben versos e historias para distraer e, así, son autorizados a continuar a ser autodidactas.

Por certo, na novela enriba mencionada, son as tropas do rei Afonso Henriques, que falan na lingua propia de Galicia, os que conquistan Lisboa na idade media.