Touriño xa é Presidente. Por primeira vez as forzas progresistas logran arrebatarlle o Goberno autonómico á dereita nunhas eleccións. O que sen dúbida obrígaos a ter un plus de responsabilidade e receptividade social.
Iníciase a posibilidade dun predominio progresista, e que se consoliden os resultados autonómicos nas municipais do 2007, que debería visualizarse en gobernos similares á Deputación coruñesa, nas de Lugo e Pontevedra.
Así como unha etapa de incertezas para o PP. ¿Estarán dispostos os Cuíña, Baltar e Cacharro, a ceder fronte a Rajoy, Feijóo ou Juncal? ¿Vai Juan Fernández ir da man dun PP sen poder provincial, nin autonómico, tras a próxima convocatoria local?
Mais, ¿como debe reflectir o novo Goberno na nosa comarca? Indubidablemente, en desenvolver políticas a prol dunha reindustrialización que diversifique a economía e recupere capacidade e calidade dos empregos, que xa levamos esperando desde os anos oitenta.
Nun decidido apoio ao Porto Exterior de Ferrol, que para consolida-la súa competitividade necesita o retorno ao seu carón da Planta de Gas. O futuro traslado de Ence en Pontevedra abre, tamén aquí, esta posibilidade.
O apoio á rexeneración integral das dúas bandas da ría, ou a implementación das infraestructuras viarias, ou de vivendas para xóvenes…
É evidente que para Ferrolterra non ter un Conselleiro/a causa desilusión. Pero, ¿este feito significa que Touriño e Quintana non apostan por Ferrol, como din na cidade? Sería mellor esperar a ver as propostas do novo Goberno para esta zona.
Creo que débese, en primeiro lugar, á falta de peso específico nas estructuras partidarias. Resalta, unha vez máis, a crise de liderazgo e de proxecto político das forzas políticas de Ferrol, o que lle impide á cidade liderar todo o noroeste galego.
Nas eleccións do 19 de xuño o BNG acadou unha baixa en Ferrol do 8,3 %, a máis importante das sete grandes cidades, o dobre da media. O seu cambio de opinión, provocando a dimisión de Lastra e Sabio, cando estes pedian solicitar a paralización das obras da Planta de Gas, incrementou a factura electoral.
No PSOE local, que acadou a cuarta posición nas municipais do 2003, hai falta dun proxecto para Ferrol, e unha crise de liderazgo que xa se remonta ás locais de 1987; incapaces de xestionar adecuadamente o legado de Xaime Quintanilla, que obtivo o mellor resultado electoral dos socialistas ferroláns.
A situación na que se atopan os partidos ferroláns que agora gobernará Galicia, permite que intereses alleos a Ferrolterra usufructúen o poder territorial que corresponde a esta comarca.
Unha tarefa pendente é afondar na renovación do socialismo ferrolán, que comezou con cambios nas candidaturas ao Congreso, na Executiva Comarcal e agora co Parlamento galego.
Debe haber no PSOE ferrolán unha xenerosidade que permita un proceso de cambio, incluido orgánico, que elabore un novo proxecto de cidade con persoas novidosas, vinculadas aos movementos sociais, aos traballadores e as novas capas urbanas, como da necesaria integración dos inmigrantes.
Unha renovación que reforce ao PSOE na comarca, que co seu novo secretario xeral Iván Puentes trae tan bos resultados.
Todo esto debería axudar a consolidar, no 2007, o que se deduce da extrapolación dos resultados autonómicos en Ferrol, que hai unha maioría de progreso e de esquerdas.

Estaba claro que a campaña de publicidade extremadamente agresiva do Plan Galicia da Xunta tiña truco. Era a precampaña do PP, pagado con fondos públicos.
Varias son as razóns que obrigan a D. Manuel a adianta-las eleccións autonómicas, a faltar a súa palabra. As enquisas probablemente falábanlles dunha perda constante de votos producidas por unha falta de xestión eficaz no desenvolvemento de Galicia tras quince anos de Goberno en Galicia e de que a maioría dos cidadáns non queren de novo candidato a Fraga; un PP escorado á extrema dereita que arrincona á dereita democrática como Gallardón, Pimentel ou Herrero de Miñón.
Un PP que rompe o pacto antiterrorista empeñado en darlle a maioría absoluta ao PNV con tal de atacar ao PSOE; ca perda de máis do trinta por cento de seu electorado en Euskadi, cando, tamén, o seu competidor en Álava (Unidade Alavesa) desaparece do Parlamento vasco.
A todo elo hai que engadir a incapacidade de poñerse de acordo no PP nun candidato novo, o que lle permite a Fraga volver a presentarse nunhas evidentes condicións que son negativas para el mesmo, para o seu partido e para a propia Comunidade Autónoma.
A xestión de Fraga pódese resumir en dous feitos: seguimos a ser Obxectivo 1 dentro da Unión Europea, é dicir, tras tantos fondos europeos e do mito do “Estadista Fraga”, seguimos sen converxer con Europa, e nin sequera con España; e a grande proposta en materia económica de D. Manuel, para combate-la deslocalización é maior precariedade, e rebaixar aínda máis os minguados salarios dos traballadores galegos. Con esta xestión a emigración volve a sela senda que recorren de novo moitos galegos.
Hai evidentemente outros dous motivos. Un intento de coller desprevenido ao BNG na liorta entre Beiras e Francisco Rodríguez, cun Quintana sen consolidar; e ademais, evitar como sexa que entren en vigor uns novos Presupostos Xerais do Estado que deixen en evidencia ao PP e os seus “Gobernos Amigos” do Prestige.
Mais, nesta ocasión cométese un fraude electoral. Manuel Fraga non é o verdadeiro candidato do PP galego á Xunta. Fraga, á marxe da súa propia vontade, só o presentan para intentar asegurarlle o sillón presidencial a un tapado, aínda non designado pola falta de acordo interno. En calquera caso, imos asistir a unha suba da temperatura na crise do PP, sexa cal sexa o resultado do 19 de xuño: A pelexa polo sucesor, dun D. Manuel xa maniatado, entre as distintas familias do PP galego e Mariano Rajoy.
Agora, si que a alternativa que xuntos representan PSdeG-PSOE e o BNG, teñen que gañarse a credibilidade dos cidadáns para visualizar ese goberno conxunto que necesita Galicia.
Pero, é evidente que Touriño atópase cunha dificultade engadida. Non saber realmente quen é o seu contrincante no PP. Un pode competir incluso cun Fraga emotivo que vaia, na súa derradeira campaña, despedíndose do seu electorado ao longo de Galicia, mais non se pode competir con aquel ou aquela que non ten nin nome.
En calquera caso, o 20 de xuño empeza unha nova Galicia: a Galicia postfraguista.