Diario de Ferrol: a arte de contar as cousas

A construción e o desenvolvemento dunha sociedade necesita atrapar os seus soños e transformalos en palabras. Mais, elas poden ser levadas polo vento ou acabar por non significar nada, senón tes os instrumentos e os soportes axeitados.

Así cando as xentes teñen autoestima e conciencia de seu, buscan avanzar e mellorar a súa vida, inician unha aventura única como é levantar, polo seu esforzo, unha voz propia como comezou nesta comarca un dous de xuño de mil novecentos noventa e nove. A transformación do papel en páxinas que contan as cousas que nos están a pasar, mesturado cos desexos da poboación local, configura unha alma única da que nace o Diario de Ferrol.

Un proxecto colectivo deste tipo ten nomes e apelidos que deben ser recoñecidos. As das e dos periodistas e traballadores, que co seu saber facer abonaron (no pasado e no presente) as raíces e danlle unha terra fértil no que crecer. Souberon sortear as dificultades e estar nesas rachas tanto malas como boas, que o devir da vida vainos dando a todos. A maiores, o Diario de Ferrol marca un plus no periodismo galego ao ser a única cabeceira que ten a unha muller, Cristina R. Calvo, como directora.

Múltiples son os intereses, incluso contraditorios nunha sociedade como a que engloba ás comarcas de Ferrolterra, Eume e Ortegal. Aí, un xornal local, é quen de facer a síntese necesaria e darlle acougo a tan variados sectores. Desde traballadores a Empresas, así como autónomos e pequenos empresarios, colectivos culturais e cívicos de toda índole. Afortunadamente, unha cabeceira como o Diario de Ferrol non sofre a fraxilidade das formacións políticas locais, nin ten os pés pesados das diversas institucións e entes similares.

O Diario de Ferrol ensinounos a todos que sempre hai un camiño polo que andar, tan importante como as metas que nos propoñemos, que hai alternativas, que somos unha sociedade europea con problemas europeos, que o futuro é un presente continuo que obríganos a dar o mellor de nós. Traballo e esforzo, así é a vida. O seu compromiso e con nós e con ninguén máis.

Precisamente, para evitar a melancolía que traen os contratempos e as inxustizas sociais, é necesaria a acción intelixente de pensar, facer e aglutinar propostas de presente e futuro, desde aquí á nosa sociedade. Un auténtico “think tank” para as tres comarcas. Un verdadeiro “lobby” aglutinador de vontades e esforzos, que van servir para romper eses muros invisibles, que temos as xentes e as comarcas que vivimos nesta terra situada ao norte do norte oficial. Por iso, o Diario de Ferrol é un verdadeiro xermolo e aditivo de sentimentos e iniciativas que dan lugar a un ser vivo que ten a vontade da alegría que – sempre – é imparable.

Diario de Ferrol, altofalante de Ferrolterra, Eume e Ortegal. De aquí e para aquí, con sede na cidade do mar. A arte de contar as nosas cousas e que así fainos maiores de idade. Unha obra colectiva, aberta e inacabada que precisa ser cuidada por todas e todos.

A felicidade que vén

O mes de maio, de metade do mandato municipal, debera ser declarado oficialmente “o mes da felicidade”. É o comezo da longa precampaña, cara ás novas municipais. Isto fai que, de súpeto, todos os problemas da cidade desaparezan e anúnciense cambios transcendentais na traza urbana e social, que – suponse – van a mudar de xeito radical a vida da cidadanía.

O importante non é a realidade, senón a sensación a transmitir. Debemos convecermos de que estamos equivocados, vivindo unha realidade paralela á oficial e, polo tanto, na nosa burbulla. Todo é xestión fecunda e todo o novo será realidade en breve. Se xa desde dentro, os propios funcionarios municipais transmiten a idea dun parón nas cousas do día a día, debemos consideralo un sinal equívoco, por exemplo.

Mentres, hai quen anuncia unha nova “invasión” en toda a comarca, para este verán por mor dos “pisos turísticos”, e cada día pasan cousas que cuestionan a seguridade cidadá. A primeira vez que oín iso de “abrir Ferrol ao mar” creo que foi no mandato do alcalde Manuel Couce e, tamén, o de “a cidade do deporte”. Da conexión ferroviaria coa Coruña levaba eu pantalón curto… E asegúrolles que, coma todos vostedes, desexo a felicidade que vén.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/felicidade-ven-5306958

Xohana Torres

As cousas hai que dicilas como son. “As poetas da colección Salnés”, editado por Galaxia, traballo de Patricia Arias Chachero, debe ser considerado un agasallo a Ferrol. Permítenos traer a colación outra vez a Xohana Torres. Ela tan vinculada á nosa cidade que normalmente se lle coñece como a poetisa ferrolá.

Xohana Torres forma parte desta publicación, porque foi a primeira muller que publicou na emblemática Editorial Galaxia (“Do Sulco”, 1957), que celebra agora os seus setenta e cinco anos de existencia.

Xohana foi alumna de Carvalho Calero e será unha ferrolá por sentimento e corazón. Coa súa decisión de ser unha escritora en galego, formará parte de todo ese mundo de resistencia cultural ao uniformismo nacional-católico, machista e desigualitario que supuxo a ditadura.

Patricia Arias di de Xohana Torres que é una poeta diferente, cunha forte personalidade, dunha sólida formación e cunha capacidade estética moi particular. Que vive con autenticidade. E así, comparte espazo con Carme Kruckenberg, Pura Vázquez, Manuela Couto e Anne Marie Morris. As poetas do Salnés. Na súas páxinas tamén atoparemos referencias a persoas, tan achegadas a esta comarca, como Rubia Barcia e Ernesto Guerra da Cal.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/xohana-torres-5298358

Cantares

Sempre que miro cara á música popular do noso país, tanto ás cantareiras como á restante música de raíz, lévame a Rosalía e os “Cantares Gallegos”. Dicía ela que tivera o atrevemento de dar a publicar un libro que pretendía recoller, da súa man e oído, a beleza dos nosos cantares populares. Isto explica a íntima relación dela coas cantareiras, e esa relación entre música e poesía será uns dos fíos que, tamén, desenvolverán persoas como Luísa Villalta.

Seguramente, na publicación dos “Cantares”, Rosalía non foi consciente de que con ela rexurdía a nosa cultura e, amais, foi un feito histórico que unía Galicia coa modernidade da súa época, ao reivindicar a nosa identidade como país. Algo que vai a suceder con outras culturas de grandes nacións europeas, fronte á uniformidade herdada das vellas guerras napoleónicas.

Mais, é certo que a música popular galega, aos que fomos criados en barrios obreiros chegounos por outras vías. Xunto ao “hard rock” o que ás veces oíase eran Os Tamara, Ana Kiro, Pucho Boedo e, de xeito especial, Amancio Prada. Se Rosalía é a máis cantada na nosa terra, este último debe ser quen máis traballos musicais ten coa súa poesía. Eles, todos, son cultura viva de Galicia.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/cantares-5291096

O gran apagón

Estes días hai moitos comentarios interesados e “expertos” que representan intereses mercantís de grandes grupos de presión. Pero, certas son algunhas cousas. A primeira que o luns 28 de abril, seguramente moi a pesar da Le Pen española, non se presentaron os catro xinetes do Apocalipse e esa noite non foi a da Gran Purga. A actitude exemplar da cidadanía fixo de vacina e os servizos esenciais fixeron funcionar o país.

Talvez hai un certo temor a que volva a acontecer outro gran apagón. Iso deixa á claras a necesidade dun gran sector eléctrico público, que non estea nas mans de aqueles que só miran a súa conta de resultados. Hai quen non quere defender o ben xeral e non ten pudor para presentarse como simples comerciais deses intereses. Dá igual o que fagan, o debate das nucleares o teñen perdido, hai que cumprir a súa folla de ruta para pechalas (e punto).

Outro dos argumentos para un gran sector eléctrico e un regulador totalmente públicos é que se algo queda constatado coa chamada “excepción ibérica” que acabaron exportando á Unión Europea, é que España ten capacidade para xerar enerxía limpa e a prezo barato. É cuestión de vontade política e de recoñecelo como un dereito cidadán fundamental.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/gran-apagon-5280324