Arquivo da categoría: Diario de Ferrol

Columna de opinión

Poblicado o por
Resposta

Estes días, a miña filla pequena dicíame que debera dedicar un espazo a falar de que van case setecentos artigos publicados no Diario de Ferrol. E o primeiro apunte ten que ser de agradecemento ao xornal pola súa confianza. Son consciente de que teño escrito cousas máis ou menos boas, malas e moi malas. Iso denota a gran tolerancia que tiveron todos estes anos comigo. Máis, cando un tivo que ir aprendendo, evolucionando e moitas das veces saíame dos parámetros, máis o menos lóxicos, dunha columna de opinión.

Suponse que un debera ter como propósito dar a coñecer feitos de interese colectivo e da realidade. Pero, o certo que neste tempo fun escribindo opinión, ideas e comentarios culturais, incluso publicando pequenos relatos de mil douscentos caracteres. Para min hai unha fonda conexión coa literatura.

É aí a contradición. Porque a literatura é ficción, que segundo Vargas Llosa é unha mentira para vivir outras vidas. Mais, el sostiña que os artigos periodísticos teñen que achegarse – de xeito especial – á realidade. Talvez, eu síntome máis preto de Alex Grijelmo que aseguraba que as columnas de opinión son o xénero de maior liberdade posible. Precisamente, a que me da o Diario de Ferrol.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/columna-opinion-5354417

Cultura ao chou?

Poblicado o por
Resposta

É certo que o actual goberno municipal comezou o seu mandato cunha proposta moi interesante arredor da figura de Gonzalo Torrente Ballester. Agora, a novidade está na recuperación dos premios Carvalho Calero. Pero, a xestión municipal esixe moito máis.

Unha das cousas que quedou listo do mandato municipal anterior é o Plan Estratéxico de Cultura. Dicíase, entón, que se “avogaba por unha política cultural baseada en tres piares metodolóxicos: participación cidadá, planificación estratéxica e transversalidade”. Ferrol foi a primeira cidade galega en presentar unha proposta neste senso.

No mundo cultural ferrolá fálase moito de ordenar e racionalizar. É certo que coa cantidade de ofertas que hai neste ámbito, con deixar facer ás diversas entidades culturais, o Concello podería dicir que xa ten xestión. Mais, hai que dar un salto cualitativo que precisa de planificación e consensos. Só desde a participación efectiva poderemos integrar a pluralidade de voces ferrolás. Así como dotar de continuidade á acción cultural municipal alén dos ciclos políticos locais. Tras todo este tempo “madurando”, igual estaría ben implementar e aproveitar as sinerxías que pretendía o Plan Estratéxico de Cultura.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/cultura-ao-chou-5342696

A outra muralla

Poblicado o por
Resposta

As obras en Irmandiños, que están reformando a entrada do acceso principal dos vehículos ao recinto militar, acaban de deixar ao descuberto unha parte da muralla orixinal do século dezaoito. Todo indica que Defensa vai na liña de restaurar a muralla e integrala na nova reurbanización, que se está a acometer. Iso é facer o correcto.

En setembro fará dous anos, que o actual equipo de goberno de Ferrol decidiu o tapado expeditivo de aquel tramo correspondente á antiga muralla medieval, a carón da Praza Vella. Nin a Dirección xeral de Patrimonio da Xunta de Galicia foi quen de dicir algo. Desde a concellaría de Urbanismo deixaban, para un futuro indeterminado, a posibilidade de facer algún tipo de intervención que puxera en valor este ben cultural.

Mais, a data de hoxe, ningunha autoridade local ou autonómica ten presentado plan de recuperación da vella muralla medieval de Ferrol. Todo indica que se aposta polo esquecemento? Non hai capacidade de xestión, nin un proxecto que permita recuperala ordenando a vida cotiá? Tan difícil é?

Nada teñen que dicir desde Patrimonio Histórico? Non cren que sería un valor máis, na aposta a prol da candidatura de Ferrol a patrimonio mundial ante a Unesco?

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/outra-muralla-5334736

Stefan Zweig

Poblicado o por
Resposta

Hai un relato breve deste escritor austríaco, onde describe a súa viaxe a Alxeria e a súa relación cun camareiro mozo italiano analfabeto. O cal produce nel un fondo estupor, porque nunca coñecera a ninguén que non soubera ler. Seguramente, similar ao que sentín eu, cando me contaban a de xentes que mandan audios polo “WhatsApp” por estar na mesma situación.

E como poder imaxinar a situación dunha persoa que non sabe ler? Esta mesma pregunta que facíase Zweig ten plena vixencia se, ademais, a acompañamos por toda esa xeira de “analfabetos funcionais” que non entenden o que len ou, simplemente, desbotan os libros e toda a súa capacidade creativa e crítica que estes dan a cada lectora, a cada lector.

A virtude da lectura radica na necesidade de usar a nosa cabeza para entender e ver alén de nós mesmos. É un antídoto contra a manipulación. Fainos libres e, talvez, produce unha chaga na alma que obriga a seguir buscando máis e máis respostas. Imaxinan que asalten o seu fogar – como pasoulle a Zweig – para facer desaparecer os libros da súa biblioteca? Imaxinan un mundo sen libros? Pegados ás pantallas do nosos teléfonos móbiles, vendo ducias de vídeos curtos que só pretenden a nosa indolencia?

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/stefan-zweig-5327362

Cartas de amor

Poblicado o por
Resposta

Hai salvapantallas de todo tipo, aquí cada quen escolle ao seu gusto. Durante moito tempo tiven no móbil a foto dunha cría de elefante, que – para min – significaba a alegría de vivir. Agora baixei a dunha caixa de correos, que ten unha anotación para carteiros e remitentes que di: “Nada de publicidade. Só cartas de amor”.

Lembran cando de pequenos tirábamos eses anacos de papel con mensaxe, que realmente tíñanos avergoñados, para simplemente pór un “quérote” ou “me gustas”? Ás veces, éramos moito máis vehementes e, sen sabelo, escribíamos os nosos primeiros versos en tres ou catro liñas, produto dunha incipiente paixón de aquela nin entendida e, rara vez, correspondida.

Nestes tempos da comunicación inmediata vía aplicacións, na que asasinan a ortografía, e que vemos que case necesitamos a alguén para descifrar eses textos, talvez sexa moito máis importante mandar – recomendo que cada día – unha mensaxe que só diga: “beixos, meu amor”. Quizais, debéramos procurar escribir algunha que outra carta. Seguro, que resulta moito máis necesario querer e saberse querido. Que saiban que hoxe esta columna só é unha escusa. Saber entrever que, incluso estas Letras de Cambio, hoxe ten destinataria.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/cartas-amor-5320064