Arquivo da categoría: Diario de Ferrol

Mulleres de Ferrol

Poblicado o por
Resposta

Elas sempre silenciadas, sempre ocultas. A historia acernada porque esquece á metade da súa poboación. Incluso se falamos de oficios ou de construcións singulares e únicas, elas quedan sen voz. Cando se puxo en valor o traballo das mulleres, por exemplo, na construción do dique da campá? Alí duascentas estibadoras retiraron miles de metros cúbicos de terra e pedras sobre as súas cabezas e cobraron menos ca os homes. Agora, afortunadamente, o Centro Dramático Galego reivindica o seu papel cunha obra de danza chamada “Dique”.

Un vinte de xullo de 1936, vinte mulleres vestidas de enfermeiras, asaltan o buque militar Almirante Cervera. O seu obxectivo axudar á resistencia, defender a democracia contra o franquismo. Non serán as únicas, moitas máis serán fusiladas polos sublevados. Serán a semente da resistencia durante a longa noite de pedra. Precursoras das mulleres de marzo de 1972, estas últimas farían a primeira manifestación de solidariedade cos traballadores de Bazán convertendo a mesma nunha loita do conxunto da sociedade ferrolá.

Elas organizaron a resistencia, os cuidados, os saberes, a vida. Elas uniron pasado, presente e futuro. A historia de Ferrol resulta incomprensible sen elas.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/mulleres-ferrol-4925863

Dostoievski en Ferrol

Poblicado o por
Resposta

Pasar por Pessoa é o que ten. A case obriga de saír cun libro, por moi pequeno (en tamaño) que este poida parecer. Así chegou ás miñas mans outro de Fiodor Dostoievski con dous relatos: “Novela en nove cartas” e “O grande inquisidor”.

Teño, non sei até que punto lenda urbana, a idea da existencia dunha biblioteca itinerante, que a principios do século pasado, existía nos estaleiros de Ferrol. Dicíanme que grazas a iso, os traballadores do naval de entón coñecían aos escritores clásicos, tanto franceses como rusos. O certo que ben preto, chegando case a Amboage, tiña sede o Círculo Obreiro de Cultura con máis de nove mil volumes na súa biblioteca. Esta destruída inmediatamente polos integristas católicos e falanxistas en 1936.

Tamén, hai quen contoume que, nos tempos da ditadura, de xeito clandestino seguía a circular outra biblioteca no estaleiro da antiga Bazán. Si, as letras entraban con sangue, mais ao mesmo tempo sementaban ventos de liberdade e subversión.

Con estes vimbios son normais as achegas da cidade do mar á historia grande do país. A existencia dunha clase traballadora ilustrada e cunha forte aprendizaxe nos máis variados oficios, explican unha parte esencial do ser ferrolán.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/dostoievski-ferrol-4900965

Ser letra viva

Poblicado o por
Resposta

Hai vinte días Jorge Guzmán, xornalista desta casa, publicaba un interesante traballo sobre a poboación estranxeira en Ferrol. Nós cun 4,5% temos a porcentaxe máis baixas das grandes cidades galegas e o quinto da comarca. Engadir que – no conxunto de España – aportan o 10% das cotizacións á Seguridade Social e só supoñen o 1% do gasto.

Por outra banda, o escritor e apátrida, Sergio Ramírez publicaba un fermoso artigo lembrando o seu exilio e a chave gardada da súa casa en Managua. Os sefardís na Idade Media e os mouriscos españois facían o mesmo. Igual que moitos galegos emigrados. Poucos volveron, a maioría nunca.

Ramírez conta como unha maleta aberta representa a incerteza ante a vida nova, o tránsito burocrático para conseguir os permisos de residencia e traballo. Así que cando pechas esa maleta, sabes que nunca máis volverás aos lugares da túa memoria.

Quizais o asunto é como ben di, ser letra viva. Non perder a túa singularidade e que sexa unha verdadeira terra de acollida. A implementación de políticas para a integración e a convivencia, desde o Concello, son prioritarias, xunto co tecido socio-cultural e relixioso. Máis fronte os abusos dos elementos tóxicos e os prexuízos primarios.

Pactar o Sánchez Aguilera

Poblicado o por
Resposta

Estaría ben deixar os titulares da prensa aos periodistas e que os partidos locais fixeran, precisamente, iso: política. É dicir, diálogo e acordo. Si, Ferrol merece un pacto de cidade. E a estas alturas o futuro do antigo Sánchez Aguilera non pode seguir sendo, pouco máis, que un faladoiro de café.

Quizais non veña mal lembrar que o “Convenio de Rey Varela” segue a ser o feito en tempos do alcalde Vicente Irisarri cun par de engadidos. Que seguirá a ser a administración estatal o principal inversor na reurbanización do Sánchez Aguilera e que se non fora porque é unha “herdanza” negociada polo anterior goberno local socialista, seguramente o Partido Popular nada tería. Máis tendo ao alcalde como senador nun grupo que está radicalmente enfrontado ao goberno de coalición progresista de España.

E todos sabemos dos cambios de cor política cada catro anos no goberno local. De feito, de ter sido o 9 de xuño municipais, habería maioría de socialistas e nacionalistas… A cidadanía sabe que a reurbanización completa, e toda a influencia que vai ter para Ferrol, é para varios mandatos. Sería bo que a actual maioría absoluta de goberno e a oposición pactaran o seu futuro. Ferrol únenos a todos.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/pactar-sanchez-aguilera-4878242

As cebolas non menten

Poblicado o por
Resposta

O Foro Galego Literario de Valdoviño, do mestre de poetas e narradores Antón Cortizas, vén de pechar este curso coa presenza de Rosa Aneiros. Nun ateigado acto conducido pola poeta Ana Varela, con música de Óscar Fojo e patrocinado polo Concello, presentando a súa nova novela: “A noite das cebolas”.

Debemos recoñecerlle a Rosa Aneiros a cualidade de traspasar o seu xénero narrativo primixenio. Hai na súa capacidade creativa un lirismo que sobrepasa o propio texto e acaba por se converter en verdadeira metaliteratura. Unha fase superior onde a palabra non ten límites, sendo tan infinita como a nosa propia imaxinación. “A noite das cebolas” ten voces que trasladan ao lector a unha poética que logra alcanzar a beleza.

Déixolles algunhas frases soltas desta novela: “Agás agora. Agora tiña un faro. A noite estrelada de Van Gogh. As chagas no corazón non son doadas de ver, e moito máis se ninguén mira para elas. Arela. Todo sucedeu na beleza do corazón dunha cebola. En cada semente que botamos hai un desexo oculto, o de sobrevivir. A procura da beleza ás veces agocha unha violencia aterradora. Habitar a mentira para poder sobrevivir… A faísca que prende o mundo. E así, sorprendentemente, foi”.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/as-cebolas-non-menten-4866038