Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

1ª Jornadas Red de Blogs, Santiago de Compostela 2006

ADELANTO DEL PROGRAMA:

Sábado 25 de marzo
09.00 Acreditaciones
10.00 Apertura jornadas
D. Enrique Castro. Administrador RBS
Sra. Decana de la Facultad de Ciencias Políticas Dñ. Nieves Lagares.
Sr. Alcalde de Santiago D. Xosé Sánchez Bugallo.
11.15 Café
11.30 “Bitácoras una nueva forma de comunicación”.
D. Marcos Taracido, Editor de “Libro de notas”
13.00 “Experiencia de los socialistas en la red ”
Moderador: D. José Manuel Lage Parlamentario del PSdeG – PSOE.
D. Pepe Zaragoza, Secretario de Organización PSC.
D. José Cepeda, Secretario Innovación PSM-PSOE.
D. Miguel Ángel Segovia, Coordinador Vivernet-Pat (linex) Junta de Extremadura.
14.30 Comida
15.30 “Desarrollo del portal RBS”.
D. Vidal Díaz Cotón. Director de Arcade Consultores.
16.45 “Experiencia de Elplural.com”.
D. Enric Sopena, Director de Elplural.com
18.00 Merienda
18.15 “Blogs: las nuevas comunicaciones y el Estado del Bienestar”
Modera: Dñ. Carmen Sánchez Carazo, Doctora en Medicina, Concejala Ayto. Madrid
D. Fernándo Jauregui, Periodista y Director de Ociocritico.com.
D. Josefa Torres, Directora de Formación de la Fundación Once.
D. Juan Antonio Barrios, Diputado Socialista.
19.45 “Medios de comunicación tradicionales vs. Medios de comunicación en red”
D. José M. Pereiro, Periodista de El País y TVE.
D. Juan Luis Pintos, Profesor de la Facultad de Ciencias Políticas de la USC.
D. Fernando Salgado, Secretario Xeral de Comunicación de la Xunta de Galicia.
Domingo 26 de marzo
09.15 “Taller y recursos para blogs”
D. Carlos Guadián, De K-Government, Bitácora asociada a “lasideas.org”
10.30 “Analisis sobre la blogosfera”.
D. Enrique Dans. Profesor y Director del Área de Sistemas y Tecnologías de Información, Instituto de Empresa
11.45 Café
12.00 “La Expo Universal de Zaragoza, desde la innovación tecnológica”.
D. Ricardo Cavero, Concejal de Innovación del Ayto. Zaragoza
13.15 “Las mujeres en la Red, Internet clave en la igualdad de oportunidades”.
Modera: Dñ. Lourdes Muñoz Santamaria, Diputada Socialista.
Dñ. Marisa Soleto, Directora de la Fundación Mujeres.
Dñ. Montserrat Boix, Periodista de TVE y coordinadora de “Mujeres en Red”
Organiza: Red de Blogs Socialistas
Patrocina: Facultad Ciencias Políticas USC

Vítimas do terrorismo: Memoria, Dignidade e Xustiza

“

Sigue na miña memoria a intervención de Pilar Manjón ante a Comisión Parlamentaria do 11M. Cando mirando aos escanos do PP, preguntaba ¿de que se rin as súas Señorías?
O PP sigue a desprezar ás vítimas do terrorismo, non só ás do 11M, senón a todas. Estas merecen respecto, lembranza, ser tratadas con dignidade e xustiza.”Señorías, les decíamos al empezar esta comparecencia que habían realizado ustedes política de patio de colegio. No es una afirmación gratuita. Con la fuerza de estas convicciones, también venimos a reprocharles como diputados, y por tanto como representantes del pueblo – que no se les olvide -, sus actitudes de aclamación, jaleos y vítores, durante el desarrollo de esta Comisión, como si de un partido de fútbol se tratara.
De lo que se está hablando, Senorías, es de la muerte y de las heridas de por vida padecidas por seres humanos, de pérdidas que nos han llenado de desolación y amargura en el mayor grado posible. ¿De qué se reían, Señorías?, ¿qué jaleaban?, ¿qué vitoreaban en esa SU Comisión?

Señorías, ustedes tendrán hijos, esposas, maridos, hermanos, etc., pónganse de este lado, piensen por un momento que les despiden por la mañana temprano y nueve meses después aún siguen esperando su regreso. La pérdida de un ser querido en estas cirscunstancias es lo más parecido que hay a la propia muerte.

Muchas han sido las ocasiones en que hemos sentido que la finalidad de esta Comisión no pasaba ni de lejos por esclarecer los hechos que se planteaban inicialmente, sino más bien para utilizar los hechos y a nosotros mismos como alimento a las líneas argumentales de según quién habla. Los unos para echarse la culpa a los otros.

Hace años, Señorías, que firmaron el Pacto Antiterrorista en el cual se comprometían a no utilizar el terrorismo como arma electoral y partidista. Permítannos no creerles a algunos de ustedes en esta ocasión. Su credibilidad a este respecto ha quedado más que deteriorada.

Ustedes lo saben perfectamente, aunque les desagrade oírlo, nos han convertido en moneda de cambio del juego político.

De igual modo en que decíamos que no podemos admitir que se nos utilice como arma entre partidos, no podemos admitir, de ninguna manera, que utilicen de manera sistemática a nuestros heridos y afectados, y mucho menos a nuestros muertos, como culpables de la derrota electoral de algunos, o del billete de triunfo de otros. Ellos, para su desgracia, no pudieron votar. Algo hicimos mal, alguien se equivocó, algunas personas debieron cometer graves errores para que los malditos pudieran preparar y llevar a cabo tamaña asesina tropelía.

Los hay que acusan de imprevisión política y manipulación de la información. Los hay que acusan de organizar manifestaciones ilegales y linchamientos sociales. ¿Y quién nos defiende a nosotros, los supervivientes, y las víctimas? ¿Quiénes van a ser aquellos que de una vez por todas asuman las terribles irresponsabilidades (vengan de donde vengan) que nos han llevado a sufrir este brutal atentado?

Todos ustedes argumentan que es otro partido el responsable. ¿Están vacíos esos argumentos y forman parte del juego político que acostumbran, o realmente están basados en hechos que pueden probarse? Si es así, informen de lo que saben y no cuentan, y háganlo ante quien corresponde, ante los jueces. Estamos cansados de acusaciones sin pruebas, nos parece mezquino tirar la piedra y esconder la mano.””

Pilar Manjón. Extracto de su intervención ante el Congreso de los Diputados el 15 de diciembre de 2004. Publicado por la Editorial Península, enero 2005.

A batalla por Endesa.On

Estamos asistindo, creo que estupefactos, a esta batalla que nas alturas estase a dar polo control do sector enerxético español, e que acelera o proceso de converxencia das empresas a nivel europeo. Un sector cuxa única lealdade é aos intereses particulares, especialmente, á conta corrente dalgúns.

A estas alturas, á marxe do que oficialmente dise no PP, deberan estar moi enfadados co Sr. Presidente de Endesa. A OPA hostil de Gas Natural sobre a anterior, foi utilizado polos Populares como unha suposta entrega dunha gran empresa nacional aos “enemigos de España”. Que Endesa, empresa española con domicilio social en Madrid, pasase a mans doutra con domicilio social en Cataluña era unha mostra da “ruptura do país e da renuncia de Zapatero fronte ao independentismo” sumado “á claudicación ante ETA”.

Agora, entendemos o anuncio que Endesa insertou nas televisións e na prensa escrita. Aquel ON final, que parecía un anglicismo resultou ser a presentación en sociedade da empresa alemá E.On. Porque aquí – perdoen a desconfianza – non hai coincidencias, nin aparecen Opas amigas dun día para outro.

Mentres moitos participaban na defensa do valor estratéxico obvio de Endesa, trufado co “patriotismo español”, e curiosamente de “galeguismo”, o Sr. Pizarro – que manifestou un repentino interese polo futuro desta Terra, cando nos últimos anos as únicas prioridades era o Mediterráneo, especialmente Cataluña e Andalucía – estaba, “como non podía ser menos”, asegurando o futuro. Aínda que pode, dun momento a outro, cambiar de aliados se é para “mellora-la conta de resultados dos inversores”.

En calquera caso, a reindustralización de As Pontes debe ir máis alá dos ciclos combinados de Endesa. Estes non van aportar nin por asomo a cantidade de emprego que tivo no pasado coa mina, e será inferior á actual segundo desapareza o carbón no ano 2007. E con respecto a Reganosa, está máis nas mans da Xustiza polas súas ilegalidades que nas do seu futuro Consello de Administración ou nas promesas que podería volver a esquecer o Sr. Pizarro aínda que resultase o principal beneficiario destas operacións.

Resulta curioso o apoio do sr. Juan Juncal á OPA de E.On sobre Endesa, sobre a base dunha suposta prioridade para a Planta de Gas. Como Alcalde de Ferrol é o máximo responsable da seguridade dos cidadáns. De funcionar a planta en Mugardos, debera elaborar un Protocolo de Seguridade para evacuar a cidade ante un posible accidente ou atentado contra a desgasificadora. Hai que engadir ca “OPA amiga” de E.On desfai os argumentos dun PP, aos que agora resúltalles patriótico que Endesa acabe en mans alemáns, e permite a Zapatero explicar moito mellor o interese nacional de España en ter unha gran empresa enerxética que participe e compita neste mercado globalizado, como acaba de anunciar tamén fará Francia.

Hai que recoñecer que o argumento de “defensa dos consumidores” é aparentemente débil. Facilita a súa manipulación en favor de acusacións dun suposto favoritismo. A estas alturas sabemos que a competencia entre as grandes empresas, collamos o sector que collamos, é irrelevante. A transferencia das empresas públicas ao sector privado, non supuxo nin mellora do servizo, nin competencia, nin mellores prezos, nin moito menos calidade e cantidade no emprego. Os oligopolios buscan o xeito de que os consumidores pagemos máis por menos, e para os traballadores peores condicións laborais. Quedando todos máis desprotexidos fronte aos abusos.

Aznar tivo moito empeño en privatizar estas grandes empresas públicas que aportaban beneficios á arcas do Estado. Os cales revertían na mellora das prestacións do aínda incipiente Estado de Benestar. Agora, só os propietarios privados benefícianse dos réditos económicos enormes que xeneran estas actividades empresariais.

Da propiedade social, é dicir, do conxunto dos españois, de empresas como Endesa, pasamos á propiedade privada duns poucos. Ademais, cando se move tal cantidade de miles de millóns de euros, non só se transfiren recursos económicos para beneficios dunha minoría, senón que facemos, no fondo, renuncia a un instrumento de democracia e benestar social.

Red de Blogs Socialistas

Se ides á bitácora da Rede de Blogs Socialistas poderedes ver que xa “oficialmente” son membro da mesma. Quero agradecer á Rede, en especial ao seu coordinador, Enrique Castro (www.enriquecastro.net), que conten comigo neste “selecto” club.
A verdade que as cousas corren a moita velocidade. Aqueles que regularmente visitades esta bitácora sabedes que toda esta historia miña empezou alá o ano pasado, no mes de agosto. Grazas a Carlos, do que abuso moito debido as miñas deficiencias “internéticas” souben desto dos blogs… e agora estou na Rede de Blogs Socialistas!
En fin, ver para crer.

Sobre o novo Estatuto Galego
Non quero deixar de invitarvos, a aqueles que esteades por Ferrol o xoves e o venres, no Salón de Actos do edificio da Xunta de Galicia, situado na Praza de España, a partir das 20 horas, a participar en sendas conferencias sobre o novo Estatuto de Galicia.
O xoves, 2 de marzo intervén Ramón Máiz, Poñente do Proxecto do PSdeG-PSOE e Decano da Facultade de Ciencias Políticas da Universidade de Santiago.
O venres 3 de marzo, intervén Pablo González Mariñas, Poñente do Proxecto polo BNG e Deputado autonómico.
Este acto está organizado pola Asociación Fuco Buxán.

Veu visitarme o mar

Hai algún tempo que Rosa Aneiros chamou a miña atención por dúas razóns; é de preto de Ferrol, exactamente de Meirás; e sobre todo, a referencia á anterior novela, tamén publicada por Xerais: Resistencia.
Non lembro en que xornal lin a reseña. Mais, que aparecera como “apadriñada” por Álvaro Cunhal, para min era motivo máis que suficiente. Quizais, sexa polo profundo respecto que teño por Portugal, e a súa Revolução dos Caraveis, por personaxes como Mário Soares, que ámbolos dous son referencias inescusables para entende-lo Portugal de hoxe. Portugal é realmente a Galicia que se fixo maior de idade, a irmá que perdemos cando a expulsaron de España, xentes que hoxe teñen como herdeiros aos Acebes de turno.
Lin como para escribir “Resistencia” chamara ao PCP, preguntando por Cunhal, buscaba información sobre a loita contra a Ditadura e a situación na cárcere de Peniche. Como o seu interlocutor preguntáballe para que quería falar co líder histórico portugués, até co final resultou ser el mesmo. A novela tamén está traducida ao portugués.
“Veu visitarme o mar”, narra unha fin de etapa da vida dunha cordobesa – neta dun galego represaliado – vida para axudar contra a contaminación do “Mar Exeo”, na entrada d’A Coruña. E dez anos despois atópase coa marea negra do “Prestige”.
Para min, foi unha novela máis difícil de ler que “Resistencia”, hai momentos que corre o risco de repetirse, máis sempre encontra como recupera-lo pulso á historia. Indubidablemente, que ocorra en medio da marea negra, do Nunca Máis, de aquilo que supuxo un golpe tan tremendo na nosa conciencia como seres humanos, que por unha vez actuamos todos como país, e que recibimos a solidariedade de milleiros e anónimos voluntarios que viñan a axudar a carretar coas súas propias mans o chapapote. De aquel que “Mariano” dicía que eran só “unos hilillos”; sírvelle para presentar unha historia que alcanza momentos nos que a pel racha cos ósos.
Hai páxinas que para aqueles que temos impresos na memoria as nosas costas cheas de fuel desgárranos como se hoxe aínda estiveramos en plena traxedia.
Resulta curioso, pero ao igual que en “Resistencia” non me gusta o final. Non me gusta que Alba deixe aberta a porta á reconciliación con Marcos. Sería un xeito de volver ao fracaso do pasado. E na anterior novela, non me gustou que non se reencontraran os protagonistas, que ela non soubera que el seguía a existir, que non morrera no cárcere de Peniche.
Supoño que é porque téñolle unha profunda envexa a Rosa e á xente que coma ela é capaz de contar unha historia. De momento, seguirei a esperar á próxima novela, e mentres tanto conformareime con ler os seus artigos no Diario de Ferrol.
En definitiva, lede “Veu visitarme o mar”, e tamén “Resistencia”. Vale a pena.