Onte pola mañá escoitaba unha emisora local mentres almorzaba. Falaban dunha nova suposta afrenta do PSOE á comarca de Ferrol. A verdade que eu xa estou canso de escoitar sempre o mesmo. No fondo aproveitan isto para a súa campaña a favor da dereita política ferrolá.
Hai quen leva anos provocando grandes titulares a favor da dereita, que cando entras a ler a letra miúda resulta “fume de carozo”, e ata poderíamos facer un calendario de noticias que se repiten co paso do tempo. Ao mesmo tempo, sempre que falan dos socialistas todo é negativo. A parcialidade e o tremendismo periodísticos tamén se paga, sobre todo na credibilidade.
Non creo que a noticia sexa tal. Todo vai segundo o guión. Cando foron as últimas mobilizacións de Astano, tiven a ocasión de falar con algún significado dirixente sindical, que non era nin socialista nin da UGT, precisamente. Cando lle falaba sobre as dificultades para a supervivencia do asteleiro de Fene, el daba por feito que xa estaba máis que pechado. Está claro que coa minguada plantilla actual é imposible o seu funcionamento.
O único obxectivo real era ingresar como traballadores de Bazán (hoxe Navantia Ferrol).
Hai tempo que a dereita económica deseñou a fin das grandes empresas públicas, e isto foi asumido por unha parte da esquerda, non só a gobernante. Fundamentalmente, con dous obxectivos: impedi-la resposta da esquerda organizada ao novo deseño neo-liberal que algúns queren para España en liña co que está a pasar en Europa, e de paso, para que algúns empresarios amigos fagan negocio a costa do patrimonio público. De feito, hai quen propón entregar as magníficas instalacións de Astano a empresas, que se por algo se caracterizan é pola súa baixa calidade social, é dicir, precariedade, e máis precariedade.
Estamos pagando aínda a crise sindical que se produce como consecuencia da perda dos referentes ideolóxicos e políticos nos anos oitenta. Houbo quen cambiou o outro mundo que é posible, por cousas moito máis cercanas. Situarse el, á familia, ou simplemente, non traballar á espera da prexubilación.
O 60% da poboación activa de Ferrol é prexubilada. Foi unha conquista dos traballadores, pero a crise de identidade da esquerda fixo que o movemento sindical non fora capaz de impoñer outra dinámica que trouxera a reindustralización. E a reconversión converteuse, simplemente, en sinónimo de desmantelamento.
Os que tiñan claro o camiño a seguir foron marxinados conscientemente, e tiveron que buscar outras formas orixinais de participar na vida social á marxe das estruturas tradicionais.
Sempre hai un camiño, e para a esquerda é aglutinar ao conxunto dos cidadáns nun novo proxecto social e económico, que pasa por esixir o cumprimento da débeda histórica que o Estado e a Xunta teñen con esta comarca. Neste obxectivo a esquerda ou é o motor de cambio ou non haberá saída.
Outra Ferrolterra é posible.

A sociedade ferrolá está de loito. Julio Aneiros que, indubidablemente, forma parte do noso mellor patrimonio colectivo faceleceu este martes,hoxe o enterramos na súa terra natal de Valdoviño. Julio hai tempo que xa é moito máis que un mito da resistencia e da dignidade contra a barbarie franquista. Julio converteuse nunha referencia ética, onde as ideas da esquerda polo socialismo e da democracia acadaron a súa máxima expresión. Unha forma de vivir para a solidariedade e a transformación da sociedade.
Julio foi quen de levantar un forte movemento contra a dictadura. El foi dos primeiros do PCG e das primeiras Comisión Obreiras en Galicia, e xa despois na democracia, aínda que retirado da primeira liña do sindicalismo e da política, sempre apostou por seguir de cerca e apoiar as iniciativas a favor das liberdades e do avance da unidade da esquerda. El, e Xaime Quintanilla Ulla en Ferrol avalaron coa súa presenza o acto público de integración do PTG no PSOE en 1991; en 1995 saudou a creación da revista “Razón Socialista”, e en 1999 foi un dos fundadores da Asociación Cultural Fuco Buxán, hoxe editora da revista.
Pola miña memoria van pasando de xeito agolpado as conversas que moitas veces tiveramos preto da súa casa, no café Royfe, xunto con Pillado, Lalán, Tino, Carmelo… A homenaxe un 5 de decembro no Carvalho Calero, o libro posterior que publicamos Fuco Buxán con Edicións Embora. A súa amizade cultivada na clandestinidade con Santiago Carrillo, o seu abrazo recíproco ao Xeneral Gabeiras, o seu apoio ao traballo do Comité Cidadán… E sobre todo, a súa profunda mirada de aprobación para Rafael Pillado e Fuco Buxán.
Persoalmente, considero que foi Julio un dos que a algúns nos ensinaron a pensar en clave de esquerda, a traballar a prol do cambio social, e se hoxe defínome como un socialista democrático de raíz marxista e galeguista el ten moito que ver. Se Pillado, Miramontes, Leonardo, e moitos máis son os “fillos ideolóxicos” de Julio, quero pensar que outros somos os seus “netos”. A súa labor a prol dos dereitos dos traballadores, da democracia e dos dereitos humanos non serán esquecidos. Diso estou seguro.
Todos nós, o conxunto dos cidadáns temos unha débeda con Julio e a súa familia. Sen el non se podería entender esta España democrática, nin esta Galicia que rompeu definitivamente os seus lazos coa longa noite de pedra.
Espero, que o Concello de Ferrol, o máis pronto posible, poña a placa á rúa que no futuro levará o seu nome, aprobado xa hai un tempo na Comisión de Cultura.
José Torregrosa escribiu para el un poema, feito para aquela homenaxe popular nun Centro Cultural Carvalho Calero cheo de xentes que sentíamos a Julio no máis fondo do noso corazón:

“En tu impronta en la Historia, Clase Obrera,
late sangre de un hombre ferrolano,
solidaridad bondad, caudal humano,
Julio Aneiros, la Izquierda su bandera.

Encontraréis su huella donde quiera
su mirada llegó, su voz de hermano;
el generoso puño de su mano,
la noble sensatez de su manera.

Los parias de la Tierra se han alzado;
repartido su pan legión hambrienta,
y la Razón en marcha ya ha atronado.

Labrador de esta Paz: posa tu arado:
¡Bien ganada que tienes tu cosecha!
La esperanza, mañana, es tu legado”.

(Páx. 9, “Julio Aneiros, la lucha imprescindible”, Fuco Buxán & Edicións Embora)

Julio, ante todo é dignidade, saber estar a pesar do vento racheado da Historia. Por iso, proxectarase a súa pegada moito máis alá do tempo que o crédito ca vida nos dea a cada un de nós.
Gracias, Julio.

A elección de Michelle Bachelet é unha moi boa noticia para o conxunto da esquerda, no só a nivel de Iberoamérica. Agora si que queda claro que América Latina xira á esquerda. De xeito acertado conseguiron unir arredor da candidatura de Bachelet ao conxunto da esquerda chilena.
Este triunfo debe servir para que Chile afonde na consolidación da democracia e o avance decidido nos dereitos humanos e da xustiza social. Obviamente, isto tamén pasa pola reforma electoral que permita que a representación electoral se reflicte mellor no seu parlamento, así como en recuperar o dereito de folga e de negociación colectiva dos traballadores.
Evidentemente, desde España debemos apoiar a este Chile democrático e socialista. O PSOE e a Internacional Socialista deben apoiar unha saída progresista ao conxunto dos problemas desta América que esperta do pesadelo do Cóndor devorado pola aguia imperial da CIA.
Chile, Brasil, Venezuela, Bolivia, Urugüay… e algún día no corazón do imperio.
Salvador Allende proxecta o seu legado cara o conxunto de América.
Parabéns para Bachelet e o conxunto da esquerda e do pobo chileno.