Deslealdade

Os socialistas ferroláns achéganse aos xornais con temor, conscientes de que a ambición descontrolada de algunha persoa está a converter a vida interna e municipal nun auténtico folletín, que por entregas interesadas vanse entregando á opinión pública, poñendo en risco a Alcaldía e a posibilidade dun goberno de esquerdas alá en maio de 2011.

Os militantes socialistas están fartos de que os verdadeiros adversarios ao alcalde socialista proveña de xentes desleais que non foron quen de atreverse a confrontar a súa candidatura nunhas primarias; fartos de xentes que atrévense a presentarse como a esquerda do partido, máis non teñen pudor en apoiar a reforma laboral e acusar a UGT e CCOO de conivencia co PP pola convocatoria da folga xeral do 29 de setembro.

Resulta dantesco que haxa por aí quen oferte ir nunha lista alternativa, cando estatutariamente a executiva local só pode presentar á asemblea de militantes aquela que teña o consenso do candidato e alcalde. Ou que se malogre unha cea de nadal con militantes socialistas de Ferrol e comarca… mentres o comité de campaña ferrolá paralizado.

No Comité Provincial socialista celebrado en setembro sinalaba na miña intervención que “Moreda: O PP espera o noso inmobilismo. Por exemplo en Ferrol, a que se volvan a cocer os elementos que de xeito irresponsable cuestionaron desde dentro a figura do Alcalde Vicente Irisarri”. Agora, Xoán Gato reflexiona se pode obter o concelleiro número 13 para a dereita ferrolá.

Ver artigo no Diario de Ferrol.

A Praza de España, por fin!

O pasado venres 26 de marzo unha multitude de veciños de Ferrol ateigamos os espazos da nova Praza de España, algo repetido nos días sucesivos. Iso foi unha mostra, máis que evidente, da necesidade que tíñamos de recuperar e rehumanizar este sitio tan singular. Se ben o vento frío e as choivas, xunto co mal tempo político, pretendían que isto non acontecera, as xentes desta cidade puxeron as cousas no seu sitio.

O Alcalde Vicente Irisarri finalmente tivo neste día tres puntos a favor: a propia inauguración, o sobresemento xudicial da súa casa que pecha a campaña de desprestixio que algúns pretendían como vinganza pola actuación de firmeza urbanística da actual Corporación, e curiosamente, o conxunto da oposición quedaron – por sobreactuación – fóra de xogo ó non estar presentes.

O asunto do famoso spa, se ben debe ser resolto con luz e taquígrafos precisamente por unha política de transparencia na xestión municipal, é un elemento secundario. Os catro grupos da Oposición confundiron aos partidos coa Institución municipal e os tempos políticos. A súa obriga era estar na Praza de España. Eles tamén son representantes desta cidade e non sen entende a súa ausencia. Corren ademais o risco de abonar a idea de que non están para sumar e axudar na gobernabilidade de Ferrol.

Esperemos que nun futuro próximo a esquerda plural – socialistas, esquerdistas e nacionalistas- poida dar unha imaxe dun mínimo de coincidencias, e non deixar espazos gratuitos ás dereitas.

13 de Marzo: A unidade da esquerda (11-2-2000)

A unidade da esquerda rompe os plans que algúns tiñan para estas eleccións. O Partido Popular, baixo a bandeira do españolismo e o BNG (xunto co PNV e CiU), baixo a bandeira do nacionalismo periférico.
Tanto un, como os outros, coincidían en polarizar entre eles a atención dos cidadáns, e que o terceiro en discordia, o PSdG, fora esquecido e condenado a ser un testigo mudo. Evidentemente, o PP e os nacionalismos non esperaban que a esquerda lograra poñer no centro do debate a dicotomía esquerda/dereita, frente o binomio estado centralista/nacionalismo.
A unidade da esquerda arredor do PSOE rompe tódalas previsións. Convírtese nunha alternativa real e de goberno á dereita e une a tódolos progresistas e pobos de España frente a tendencias centrífugas. A colaboración da esquerda é o feito máis importante dende o triunfo de Felipe González en 1982.
As respostas do PP e os nacionalismos periféricos están baixo o mesmo denominador común: o medo a un xiro á esquerda na sociedade. O PP cun discurso catastrofista e alonxado da dereita democrática europea. O BNG que queda convertido nunha simple muleta do PNV e CiU e que non pode chamar ao voto útil progresista. Agora, tras o acordo electoral, o voto útil volve a ser, dentro do campo progresista, o socialismo galeguista do PSdG-PSOE.
Asemade, clarifica aínda máis as ofertas políticas: a dereita que fuxe do centro político e que ten como eixo ideolóxico a “sociedade de mercado” para desmantelar o Estado de Benestar; O nacionalismo pretende apropiarse a idea de Galicia e dividirmos en bos ou malos segundo a nosa ubicación ideolóxica; E a esquerda democrática que ten como eixo fundamental o ser humano por riba de tódolos seus feitos diferenciais. Tres formas de entender a vida, tres intereses contrapostos.
Xa estos días de precampaña vemos tamén como responde cada quén. O candidato sumiso e “fabulador” do PP, Fernández de Mesa, que se alegra de que Ferrol quede illado do “continente europeo tan só por 55 quilómetros”. Vemos a Francisco Rodríguez, do BNG, que quería competir electoralmente co anterior, xa que a esquerda “non contaba en Galicia” e que agora debe explicar a contradicción do nacionalismo: o que lle reste o BNG ao PSdG-PSOE beneficiará a unha reedición do pacto de goberno Aznar – Pujol.
Finalmente, está o candidato da unidade da esquerda, Vicente Irisarri. Un candidato sen hipotecas, a súa credibilidade aséntase segundo aumenta a superación do pasado. Esto engadido a que estas eleccións supón o reencontro de toda a esquerda ferrolana. Irisarri esixe a integración de Ferrolterra na Galicia e na Europa do século XXI.
O 12 de Marzo empeza unha nova etapa coa posibilidade dun goberno de progreso sen servidumes nacionalistas. Un goberno axeitado á maioría social que se reclamaba de esquerdas nas enquisas do C.I.S. de hai unhos días.