Barcos de papel

Persistir. Xa saben aquelo de quen a persegue a consegue. Por iso é tan importante seguir coa promoción da candidatura “Cidade de Ferrol. Porto da Ilustración”. E as novas cinco iniciativas que propón a concelleira Eva Martínez van nesa liña. Pero, permítanme pararme nunha que pode parecer a máis cativa, a confección de barquiños de papel para, desde unha situación axeitada, botalos ao mar coas mensaxes da cidadanía.

E permítanme unha confesión: gústanme. Non sei se é algo que queda do neno que hai moito tempo atrás fun. Pero, si. Eu era de barcos de papel que botaba en calquera charco da rúa da miña casa. Supoño porque teñen a virtude de levar como tripulación os soños. E Ferrol necesita tamén soñar, porque para chegar a algures, antes hai que saber dos mares que levaranos a bo porto. Si, o Ferrol da Ilustración e do Patrimonio Mundial da Unesco. Somos o que soñamos e o camiño que facemos.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/barcos-papel-3580700

A medalla

Estes son días de balance tras a Semana Santa. Ferrol estivo de bote en bote. A organización por parte das confrarías e a suma de sinerxías co Concello deu froito. A isto hai que engadir un tempo que quixo apostar pola cidade. Crentes católicos, doutras relixións e non crentes participando e querendo que todo fora ben. Só os reaccionarios de dereita, como os reaccionarios de esquerda, querían unha Semana Santa cutre e chosca.

A medalla da Confraría de Dores ao Alcalde Ángel Mato simboliza a unidade da cidade e o traballo conxunto. A suma beneficia a Ferrol: confrarías, institucións, hostalaría e cidadanía. Semana Santa ferrolá de interese turístico nacional. E moitas ganas de volver a ocupar as rúas. Seguramente hai cousas que este país necesita resolver nun evento deste tipo, quizais un protocolo que reduza a presenza institucional á alcaldía? Pero, é evidente que Ferrol gaña cando sumamos.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/medalla-3555253

Videntes

Permítanme, agora que estes días tiven que usar o noso sistema público de saúde, cando ademais son dos que vai só en caso de extrema necesidade. Son consciente da importancia de que funcionen adecuadamente. Pero, precisamente agora que xa non rexe o protocolo do Covid-19 sería sensato saber porque seguen habendo restricións e derívase unha parte fundamental da asistencia médica rutineira vía teléfono que converte aos médicos en “videntes”.

Se intentan estes días solicitar cita presencial acabaran vendo que a terán para dentro de catorce días. E se por riba esa chamada telefónica que espera da súa doutora de familia non se produce, por calquera incidencia, de ter algo acabará en urxencias porque o asunto foi a máis, como aconteceu. O certo é que a aplicación do Sergas e o sistema telefónico ten como función disuadir ao usuario e se ten posibilidade busque solución á marxe do sistema público.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/videntes-3548826

Pedro Sánchez

Non será a súa primeira vez en Ferrol. Estivo como un descoñecido candidato a un primeiro mandato como secretario xeral do PSOE, co tempo e tras aquel “famoso” Comité Federal de 2016 recuperouno por desexo da militancia, obtendo en Ferrol maioría absoluta. A súa coordinadora de campaña para Galicia foi a actual concelleira de benestar Eva Martínez. Quen subscribe esta columna foi o interventor da súa candidatura na agrupación local.

Con Pedro Sánchez en Ferrol, ábrese definitivamente a construción das novas F110, que será o maior investimento en Navantia en décadas. Co hoxe presidente fíxose fronte á pandemia e á suba especulativas da enerxía e carburantes. Seguramente, a situación obrigou como nunca a apostar polo realmente importante: as persoas, fronte as insolidariedades das dereitas e ultras. O certo é que Pedro Sánchez preside o goberno español máis á esquerda de toda a nosa democracia.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/pedro-sanchez-3527086

Xente ao lonxe

Unha conversa recente co amigo e escritor Anxo Rajó, autor da biografía sobre Xela Arias publicada pola editorial Ir Indo (2021), sobre Eduardo Blanco-Amor levoume a facerme cun exemplar da novela deste último “Xente ao lonxe”. Unha segunda edición do ano 1976 de Galaxia, que vén ilustrada por Isaac Díaz Pardo. Pero, quizais o máis salientable sexa un amplo prólogo do propio autor, feito na Barcelona de 1970.

A estas alturas, resulta curioso ese especie de ensaio sobre a lingua e a literatura galega, as súas explicacións das variantes dialectais, que usa dese galego aprendido nos Bos Aires da emigración e moito antes da propia existencia dunhas normas ortográficas tal e como hoxe as entendemos e máis supervisadas por institucións hoxe recoñecidas tras a constitución de Galicia como comunidade autónoma. Pero, a pregunta é si realmente a nosa cultura segue estando tan precaria como hai catro décadas?

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/xente-ao-lonxe-3514717