Non era unha inocentada

Non, non é unha inocentada. Acabo de ler en 20minutos.es que Augusto Pinochet xa ten ficha como “presunto”. Tomáronlle as pegadas dactilares. Din que é o proceso normal… ¡Por fin!
Vai sendo hora que non quede espazos para a impunidade. Os traidores e terroristas deben pagar as súas culpas.
Como di a canción de Pablo Milanés:
“Yo pisaré las calles nuevamente
de lo que fue Santiago ensangrentada
y en una hermosa plaza liberada
me dentendré a llorar por los ausentes
yo vendré del desierto calcinante
y saldré de los bosques y los lagos
y evocaré en un cerro de Santiago
a mis hermanos que murieron antes
yo unido al que hizo mucho y poco
al que quiere la patria liberada
dispararé de las primeras balas
más temprano que tarde sin reposo
retornarán los libros las canciones
que quemaron las manos asesinas
renacerá mi pueblo de su ruina
y pagarán su culpa los traidores
un niño jugará en una alameda
y cantará con sus amigos nuevos
y ese canto será el canto del suelo
a una vida segada en La Moneda
yo pisaré las calles nuevamente
de lo que fue Santiago ensangrentada
y en una hermosa plaza liberada
me detendré a llorar por los ausentes”.

¡Viva Chile libre! ¡Viva Allende!

Víctor G. Novás

Víctor, para que non o coñeza é un artista xa cun recorrido importante. Desde logo pinta desde hai moito. E a verdade que vale a pena presenciar algunha das súas exposicións.
Para quen este preto de Ferrol, recoméndolle que se achegue á Cafetería Avenida, na Praza de España. Na súa Sala de Exposicións, xa desde o 22 de Nadal até o 8 de xaneiro de 2006 (en horario de cafetería), poderedes ver algunhas das súas obras… e despois, tamén, vos recomendo o chocolate con churros que fan na Cafetería.
A Exposición vale a pena… e o chocolate tamén.

TRAGICOMEDIA MUNICIPAL

Con la navidad se encendieron las luces que señalan el camino a un Papá Noel que desbanca por momentos a los “anticuados” Reyes Magos.
Frente a estas imágenes idílicas debemos preguntarnos por qué Ferrol – y, por tanto, los ciudadanos – está sitiado, bloqueado y levantado como si estuviéramos en el Sarajevo del conflicto balcánico.
En esta navidad es muy difícil acceder al centro urbano, y evidentemente, el comercio se va a ver afectado. Los vecinos estamos ya hartos de que nuestras calles se levanten durante semanas, para unas obras que carecen de una planificación adecuada (si es que existe), además de los cortes continuos de agua, del incremento de dificultades para el tráfico rodado y mínimas garantías para niños y ancianos.
Se puede entender que haya prisa para no perder las ayudas económicas europeas obtenidas por el anterior gobierno de nacionalistas y socialistas, pero, la falta de planificación, los atascos y los agujeros levantados por toda nuestra maltratada geografía, muestran que la coalición formada por PP e IF, o bien carece de políticos con capacidad para llevar adelante la gestión municipal, o está más preocupada por asuntos ajenos al interés ciudadano.
Vemos cómo dan a la prensa grandes titulares, que en la mayoría de los casos non son más que “fume de carozo”. Es esta una ciudad entregada al vodevil mediático, donde los intereses en una urbe humanizada dejan paso a una especulación desaforada o cuando menos, a una manifiesta amenaza de especulación, que siempre va en contra de la calidad de vida de los ciudadanos.
La Plaza de Armas, de España, Menáncaro, Sartaña, Sánchez Aguilera, Recimil… son ejemplos de apetitosos negocios privados, donde el poder público municipal en vez de defender el interés general, aparece como una delegación inmobiliaria.
Frente a esta desidia desorganizada (o, quizás, consciente) es evidente que hay que crear polémicas artificiales para que los ciudadanos no presten atención al desgobierno municipal (ayudado, también, por una oposición desaparecida o incapacitada para ejercer el control de la gestión pública). Hay que crear un enemigo externo, donde el patrioterismo de vía estrecha – ¡ay, Ferroliño! – permita amordazar a los sensatos. ¿Qué mejor que una farsa teatral alrededor del Jofre, hoy definitivamente abierto para el disfrute de todos?
El negocio estaba claro: si se abría el día 1 era por la buena gestión del alcalde Juncal, que había puesto a los socialistas contra las cuerdas; y si no, la culpa era de un PSOE que “una vez más castiga a Ferrol”, y más, cuando desde su grupo municipal no abrieron la boca hasta la intervención de los diputados Beatriz Sestayo y Xavier Carro.
Al final, la culpa del retraso del Jofre, como no podía ser menos, es “por unos funcionarios del Concello” (Juan Fernández dixit). Ya se sabe que los políticos “son siempre eficientes” y los funcionarios “están siempre bajo sospecha” (¿eso les va en el sueldo o se supone?).
No es extraño que a nuestro alcalde no se le pongan al teléfono, ¿quién recibiría a una persona que confunde su representación política de la ciudad con su cargo en un PP volcado hacia la derecha radical que aboga por la crispación y el enfrentamiento con las otras Administraciones del Estado? ¿Aún no sabe que ser alcalde requiere capacidad de diálogo y acuerdo con las otras Administraciones y no convertir el Ayuntamiento en un instrumento para la confrontación? El alcalde está obligado a sumar al conjunto de las fuerzas políticas y sociales y a no promover el enfrentamiento entre los ciudadanos.
La farsa teatral y el vodevil siempre gustan, pero en el Teatro Jofre, no en la vida política. Ferrol se merece un gobierno en positivo, y otra oposición municipal, que, a diferencia de la actual no esté desaparecida (ni siquiera en combate).
Mientras tanto, otra amenaza aparece en el horizonte: la topera municipal ha puesto sus ojos ciegos en la Plaza de Amboage, infausta sede de un nuevo aparcamiento. Si nadie lo remedia, aparecerán de nuevo las trincheras en este Ferrol, ciudad abierta, donde a los ciudadanos se nos hace, de forma permanente, la guerra.

Por José Torregrosa y Manuel Cendán

NARÓN NECESITA CAMBIOS

Acaba de cumprirse o 168 aniversario de Narón, un concello que é dos que máis creceron, especialmente, desde a década dos noventa.
Pero, quizais ese desenvolvemento mereza unha análise crítica moitas veces ocultada pola autosatisfacción do Poder municipal. Basicamente, este tivo lugar en base a unha política de atracción de pequenas e medias empresas con baixos salarios e precariedade laboral; así coma unha inxente cantidade de cemento, “deixando facer”, faltando unha planificación axeitada que xenere servizos municipais e zonas de lecer axeitados. O que sen dúbida vai hipotecar o futuro do concello a medio e longo prazo.
En calquera caso, a suba do prezo das vivendas en Narón (hoxe é tan caro mercar no Bertón como no Ponto), así como a progresiva deslocalización de algunha empresa emblemática do Río do Pozo amosa que estamos xa nun modelo que presenta signos de esgotamento.
O asunto é saber se hoxe hai un proxecto político para Narón. Se ben UN acadou a maioría absoluta nas últimas eleccións municipais, este é froito sobre todo do baixo perfil que teñen as outras forzas municipais. A comparación coas eleccións xerais, ou as últimas autonómicas nos din que Xoán Gato está a usufrutuar un voto itinerante. Basicamente dos socialistas (máis do 45%), aínda que é ben certo que recibe apoios do conxunto do electorado (un 30% de dereitas e un 16% nacionalista).
Hoxe Unidade por Narón ten o seu perfil ideolóxico desdebuxado, de feito están integrados na coalición Terra Galega, un partido “centrista”. É evidente que o principal sustento ideolóxico do grupo de Xoán Gato é o exercicio do poder municipal, de aí que se poida apoiar a UN tanto pola esquerda como desde a dereita. É a versión naronesa do peronismo.
Fronte a un Xoán Gato que só aspira a hipotecar á Presidencia socialista da Deputación nas eleccións locais do 2007, ¿quen pode abrir un proceso de renovación en Narón?
A dereita, que nunca é alternativa para o conxunto dos cidadáns, coa súa visión clasista da sociedade impide o avance nos servizos públicos e nos dereitos dos cidadáns; así como o enfrontamento radical do BNG con Gato, deixan só en mans dos socialistas o provocar os cambios que Narón necesita.
O proceso de cambio, iniciado na agrupación do PSOE naronés coa súa actual secretaria xeral debera profundar na renovación e consolidarse nas vindeiras listas municipais. Obrigatorio para acadar un crecemento máis preto do seu resultado autonómico. Necesario para provocar a perda da maioría absoluta de Xoán Gato, xunto cun xiro á esquerda na política naronesa.
Os socialistas, que contan hoxe cos Gobernos central e autonómico, así como da Deputación coruñesa, deberan traer novos aires a Narón, traballando por un deseño urbanístico alleo á especulación con zonas verdes e de lecer para todas as idades, a creación dunha empresa municipal de vivenda, unha nova política industrial con emprego estable e de calidade, unha política municipal máis equitativa entre o rural e o urbano, a recuperación e mellora do entorno natural, así como dos servizos municipais hoxe privatizados, e pola suma de todas as entidades locais nun proxecto común…
Todo elo englobado no traballo a favor dun gran área metropolitana que conte cos concellos da comarca, chegando ao Ortegal e ao Eume, sabendo aproveitar as sinerxias beneficiosas que a suma dos esforzos do conxunto dos municipios traería a este Concello, fronte á inútil competencia Ferrol / Narón.