Referendo contra España

Quizais, a velocidade nos disparates desta dereita radical que sigue sen aceptar os resultados electorais do 14 M, non nos deixen ver a secuencia de todo o que está pasando na vida política española.

Estes dirixentes do PP, que non votaron a favor da Constitución española, e opoñíanse ao Estado das Autonomías, botaron vinte anos fóra do poder tras a morte de Franco. Non lles perdoaron nin ao Rei, nin a Suárez a súa aposta pola Democracia, e despois dunha operación de acoso e derribo contra Felipe González, tiveron os seus anos “gloriosos” con Aznar. Fundamentalmente, os catro últimos, onde coa súa maioría absoluta pretendían facer un vaciado da Constitución e das Autonomías. O obxectivo era volver a unha España autoritaria onde os gobernos das Comunidades Autónomas non fosen máis que unha mera descentralización administrativa do goberno central, pretendendo incluso afogar polas vías da imposición de leis estatais e redución orzamentaria a aquelas que fosen díscolas. Unha involución en toda regra.

Polo tanto, a actual crise territorial afunde as súas raíces no autoritarismo do aznarismo, que provocou unha enorme desconfianza entre o Estado e as Autonomías.
Que ninguén se equivoque: cando máis estea repartido o poder, máis Democracia, máis cidadanía … e máis España. Esa é a meta de Zapatero.

Pero, claro, a consolidación dun maior reparto do poder entre todas as Administracións do Estado dificultaría veleidades autoritarias desde o Goberno central e permitiría desenvolver políticas autónomas desde as nacionalidades e rexións, que non estarían supeditadas á lealdade institucional e democrática do inquilino/a de turno na Moncloa.
A actitude bronca dos actuais dirixentes do PP evidencia que non aceptaron aínda os resultados do 14M. Amosan claramente a desconfianza que teñen da Democracia e das súas Institucións, e deixan só en mans dos Socialistas a gobernabilidade do país.

Necesitamos unha dereita máis racional e menos nostálxica do vello réxime. Se os Feijoo, Piqué e Gallardón non son capaces de virar o actual PP cara a posicións moderadas, só quedará preguntar aos seus militantes e votantes se se consideran ben representados por un PP controlado por elementos extremistas e sectas ultracatólicas (Opus Dei, Lexionarios de Cristo…), que cada día que pasa parécense moito máis a aquela CEDA clerical e fascista que cando perderon o control da Segunda República, pedíronlle aos xenerais Fanjul e Franco que se levantaran en armas contra España (como así confesa Gil Robles nas súas memorias).

A verdade que Mariano Rajoy xa ten a súa primeira firma significativa nesa proposta de referendo anticonstitucional. A dun vello defensor de aquela “España: una, grande y libre”, o golpista Antonio Tejero.

O disparar a vulto e o tremendismo dialéctico fan ir da man de indesexables compañeiros de viaxe. A verdade que están utilizando todos os seus apoios mediáticos, xudiciais, relixiosos, militares, e incluso dentro do Consello de Estado (no que participa o propio Aznar).

Máis o obxectivo non é garantir a “unidade de España”, argumento abandonado hoxe polo PP, tras a inclusión adaptando o “Estatut” ao término constitucional “nacionalidade”, nin a cohesión territorial e igualdade dos españois, xa que as CC.AA. non teñen porque asumi-lo modelo catalán. Poden seguir co mesmo ou en todo caso deberán ser compensados co Fondo de Suficiencia.

Poñer en cuestión a cesión do 50% do IRPF por parte do PP é hipócrita. Esta, tamén, foi unha reclamación deles en Andalucía, ou a territorialización dos impostos especiais pedido polo propio Zaplana cando era presidente do País Valenciano.

O obxectivo da proposta de referendo é impedir o reparto do poder e darlle un volco ao resultado electoral do 14 M. A pregunta real sería algo como: “¿Considera vostede que só o PP, debe, obviamente por “dereito de familia” e sen alternancia, gobernar España?”

A non aceptación das regras democráticas polo PP, poden acabar danando seriamente a convivencia en España, así como alimentar aos grupos violentos da extrema dereita, que encontran acougo ideolóxico na deriva do trío Rajoy – Acebes – Zaplana.

España merece unha dereita mellor.

Julio Aneiros, na memoria

A sociedade ferrolá está de loito. Julio Aneiros que, indubidablemente, forma parte do noso mellor patrimonio colectivo faceleceu este martes,hoxe o enterramos na súa terra natal de Valdoviño. Julio hai tempo que xa é moito máis que un mito da resistencia e da dignidade contra a barbarie franquista. Julio converteuse nunha referencia ética, onde as ideas da esquerda polo socialismo e da democracia acadaron a súa máxima expresión. Unha forma de vivir para a solidariedade e a transformación da sociedade.
Julio foi quen de levantar un forte movemento contra a dictadura. El foi dos primeiros do PCG e das primeiras Comisión Obreiras en Galicia, e xa despois na democracia, aínda que retirado da primeira liña do sindicalismo e da política, sempre apostou por seguir de cerca e apoiar as iniciativas a favor das liberdades e do avance da unidade da esquerda. El, e Xaime Quintanilla Ulla en Ferrol avalaron coa súa presenza o acto público de integración do PTG no PSOE en 1991; en 1995 saudou a creación da revista “Razón Socialista”, e en 1999 foi un dos fundadores da Asociación Cultural Fuco Buxán, hoxe editora da revista.
Pola miña memoria van pasando de xeito agolpado as conversas que moitas veces tiveramos preto da súa casa, no café Royfe, xunto con Pillado, Lalán, Tino, Carmelo… A homenaxe un 5 de decembro no Carvalho Calero, o libro posterior que publicamos Fuco Buxán con Edicións Embora. A súa amizade cultivada na clandestinidade con Santiago Carrillo, o seu abrazo recíproco ao Xeneral Gabeiras, o seu apoio ao traballo do Comité Cidadán… E sobre todo, a súa profunda mirada de aprobación para Rafael Pillado e Fuco Buxán.
Persoalmente, considero que foi Julio un dos que a algúns nos ensinaron a pensar en clave de esquerda, a traballar a prol do cambio social, e se hoxe defínome como un socialista democrático de raíz marxista e galeguista el ten moito que ver. Se Pillado, Miramontes, Leonardo, e moitos máis son os “fillos ideolóxicos” de Julio, quero pensar que outros somos os seus “netos”. A súa labor a prol dos dereitos dos traballadores, da democracia e dos dereitos humanos non serán esquecidos. Diso estou seguro.
Todos nós, o conxunto dos cidadáns temos unha débeda con Julio e a súa familia. Sen el non se podería entender esta España democrática, nin esta Galicia que rompeu definitivamente os seus lazos coa longa noite de pedra.
Espero, que o Concello de Ferrol, o máis pronto posible, poña a placa á rúa que no futuro levará o seu nome, aprobado xa hai un tempo na Comisión de Cultura.
José Torregrosa escribiu para el un poema, feito para aquela homenaxe popular nun Centro Cultural Carvalho Calero cheo de xentes que sentíamos a Julio no máis fondo do noso corazón:

“En tu impronta en la Historia, Clase Obrera,
late sangre de un hombre ferrolano,
solidaridad bondad, caudal humano,
Julio Aneiros, la Izquierda su bandera.

Encontraréis su huella donde quiera
su mirada llegó, su voz de hermano;
el generoso puño de su mano,
la noble sensatez de su manera.

Los parias de la Tierra se han alzado;
repartido su pan legión hambrienta,
y la Razón en marcha ya ha atronado.

Labrador de esta Paz: posa tu arado:
¡Bien ganada que tienes tu cosecha!
La esperanza, mañana, es tu legado”.

(Páx. 9, “Julio Aneiros, la lucha imprescindible”, Fuco Buxán & Edicións Embora)

Julio, ante todo é dignidade, saber estar a pesar do vento racheado da Historia. Por iso, proxectarase a súa pegada moito máis alá do tempo que o crédito ca vida nos dea a cada un de nós.
Gracias, Julio.

Bachelet Presidenta


A elección de Michelle Bachelet é unha moi boa noticia para o conxunto da esquerda, no só a nivel de Iberoamérica. Agora si que queda claro que América Latina xira á esquerda. De xeito acertado conseguiron unir arredor da candidatura de Bachelet ao conxunto da esquerda chilena.
Este triunfo debe servir para que Chile afonde na consolidación da democracia e o avance decidido nos dereitos humanos e da xustiza social. Obviamente, isto tamén pasa pola reforma electoral que permita que a representación electoral se reflicte mellor no seu parlamento, así como en recuperar o dereito de folga e de negociación colectiva dos traballadores.
Evidentemente, desde España debemos apoiar a este Chile democrático e socialista. O PSOE e a Internacional Socialista deben apoiar unha saída progresista ao conxunto dos problemas desta América que esperta do pesadelo do Cóndor devorado pola aguia imperial da CIA.
Chile, Brasil, Venezuela, Bolivia, Urugüay… e algún día no corazón do imperio.
Salvador Allende proxecta o seu legado cara o conxunto de América.
Parabéns para Bachelet e o conxunto da esquerda e do pobo chileno.

La campaña contra Rodríguez Zapatero

Por santiago Carrillo 

La opinión pública contempla, entre alarmada y confusa, la grave crispación que parece instalada en la vida política parlamentaria española que va in crescendo desde que el Partido Popular fue desalojado del Gobierno. Esa crispación se manifiesta en la forma de una brutal campaña personal contra el presidente Rodríguez Zapatero, que a los viejos nos recuerda las campañas que en otra época hizo la derecha nacionalista española contra Manuel Azaña, en el momento en que éste personalizó el sueño de una España más moderna, desembarazada de los miasmas del ancien régime feudal, de los que según las muestras aún no nos hemos desembarazado totalmente. Mariano Rajoy y los más fieles discípulos de Aznar enjaretan día tras día nuevos y cada vez más despectivos adjetivos calificativos contra el hombre que hoy representa a los españoles ante el mundo. Se utiliza un lenguaje propio de señoritos de casino de pueblo para minar su autoridad y su prestigio. Rodríguez Zapatero es la pieza a abatir, no importa con qué medios y a qué precio. Y esta campaña impropia de un país desarrollado y democrático va acompañada de guiños dirigidos a ciertos sectores del PSOE. Quienes hace unos años se ensañaban con Felipe González gritándole “váyase, señor González”, ahora claman con sorna “¡que vuelva González!”, como si el problema fuera personalmente Rodríguez Zapatero y no el PSOE, no el que la izquierda les haya enviado a la oposición.
Algunos medios de comunicación hacen el juego a quienes impulsan esta campaña presentando por igual como causante de la crispación a unos y otros, a populares y socialistas. Quien no se deje cegar por esta falacia, quien escuche a unos y a otros por encima del ruido que arman ciertos comentaristas, se dará cuenta de la moderación que impregna las palabras con las que Rodríguez Zapatero contesta a los insultos de la derecha. Una de las más fuertes ha sido llamar maleducado al señorito Mariano Rajoy.
Esta moderación es propia de un político seguro de sí y de la honestidad con que procede. De quien por principio se niega a enlodar las aguas y a convertir las justas políticas en riñas de gamberros. De quien se empeña en mantener el decoro y la dignidad de las instituciones democráticas. Alguien con peor genio habría dado ya respuestas más cortantes e incisivas. Hay que reconocer al presidente una paciencia y un dominio de los nervios encomiables, aunque a veces parezcan excesivos.
Y toda esta campaña anti-Zapatero ¿por qué? ¿Acaso nos hallamos ante un peligroso extremista que trate de subvertir el sistema de propiedad privada, que haya cerrado las iglesias, que entregue trozos de la patria a potencias extranjeras, que juegue irresponsablemente con la vida de los jóvenes españoles en guerras insensatas? Lo único que ha hecho es retirar a España de la aventura iraquí, incurriendo en las iras del presidente Bush y su corte de neoconservadores, que a este paso pueden terminar también derrotados electoralmente por los ciudadanos norteamericanos. Junto a esto ha extendido los derechos civiles a zonas de la ciudadanía privadas de ellos; ha hecho una política resueltamente favorable a la igualdad de derechos de la mujer; ha adoptado medidas sociales para ayudar a los discapacitados, para mejorar pensiones todavía modestas. Pero todo esto le está siendo imputado como un crimen por los neoconservadores españoles, para los cuales cualquier paso adelante en el desarrollo de la democracia es considerado como un ataque a sus derechos de propietarios de una finca llamada España. Porque ellos hablan de patria, cuando están pensando en finca, en un país que consideran su patrimonio desde tiempos inmemorables.
Mas la reforma que ha colmado su exasperación es el proyecto de ampliación y consolidación de la estructura autonómica en España. Y todo ello porque la España autonómica es difícilmente compatible con las estructuras monolíticas y verticales del PP. La España-Finca se administra más tranquilamente desde un Estado centralista. Las derechas autonomistas tienen más tendencia a actuar democráticamente que la derecha nacionalista española. El Estado centralista es una tradición que hemos vivido amargamente en los siglos XIX y XX. En realidad, las reformas de Rodríguez Zapatero tendían a dar a España una vertebración más sólida y racional, basada en el pacto y el consenso, en lugar de la imposición y la fuerza. Ellas iban en el sentido de terminar con aquello de “España como problema” asegurando la solidez del Estado español.
Y su proyecto encajaba en el espíritu de la Constitución de 1978, si se lee entera y no sólo se tiene en cuenta una frase. La Constitución reconoce la existencia de nacionalidades y regiones. ¿Y qué es una nacionalidad sino una nación integrada en un Estado plurinacional, constituyendo dentro de éste un hecho diferencial? En tal situación se encuentran Cataluña, Euskadi y Galicia, aunque en esta última no esté tan desarrollado -por el momento- el sentimiento nacional.
Quizá alguien se extrañe de que me refiera en pasado a estos proyectos, cuando están -concretamente, el catalán- sobre la mesa parlamentaria y no sólo sobre la mesa, pues el Proyecto del Parlamento catalán ha sido ya tomado en consideración por las Cortes y debería ser el objeto del debate. Pero en días pasados la prensa ha presentado unas propuestas del Gobierno como un contraproyecto de Estatuto, lo que resulta por lo menos sorprendente. Se comprende que el Gobierno, tratándose de un tema de Estado tan importante, tome la iniciativa de buscar el más amplio consenso posible. Pero ¡un contraproyecto!, parece excesivo, sobre todo porque sienta como una bofetada a los catalanes y a la vez no va a lograrse el consenso que el Partido Popular no está dispuesto a dar. Y, sobre todo, porque el contraproyecto crea la impresión de que Rodríguez Zapatero ha quedado solo y ha tenido que renunciar a las posiciones que defendió en el Parlamento hace pocas semanas en el debate de toma en consideración. Es en medio de ese contexto donde la campaña contra Rodríguez Zapatero es extraordinariamente peligrosa para la izquierda.
Porque pone de manifiesto algo muy serio: los cuatro del Partido Popular que la llevan a cabo esperan encontrar eco favorable en parte de los barones del PSOE. Y esperan que en estas condiciones el presidente pueda verse obligado a arrojar la toalla. Rajoy y Cía saben muy bien que en definitiva el derrotado no sería solamente Rodríguez Zapatero, sino el PSOE y toda la izquierda española, así como las fuerzas progresistas de las diversas autonomías.
Parece que algunos barones han olvidado por qué, por primera vez en la historia, un Partido Socialista encabeza el Gobierno catalán. Un pequeño esfuerzo de memoria -o una consulta en las hemerotecas- les haría saber que tanto en la anterior monarquía como en la II República, el Partido Socialista era prácticamente inexistente en Cataluña. Esquerra Republicana controlaba la izquierda catalana y en el campo obrero dominaba la CNT. El primer partido catalán de tendencia socialista con peso político allí fue el PSUC, creado ya iniciada la Guerra Civil por la fusión del PSOE y el PCE con dos partidos catalanistas y fue consecuencia de haber integrado el catalanismo entre sus objetivos. En la etapa actual, el PS catalán resurgió ya como un partido que asumió claramente el catalanismo y eso es lo que le da la fuerza con la que ha logrado dirigir el Gobierno. Si no fuera catalanista, si no tuviera una clara personalidad nacional, el Partido Socialista dejaría de ser una fuerza relevante.
En definitiva, la fuerza del PSOE en España también depende de la del PSC en su territorio. Si fracasan Maragall y Rodríguez Zapatero lo va a pagar el PSOE en Madrid. Por eso me resisto a imaginar que haya barones tentados a apostar por la derrota de Rodríguez Zapatero y sus reformas, ya que esto resultaría una forma de suicidio político injustificable.
Es peligroso tirar demasiado de la cuerda. Por un lado, a estas alturas no es prudente remitirse sólo al sentido de responsabilidad de los partidos catalanes para sacar adelante el necesario pacto. También ellos tienen un electorado ante el que responder y límites que no pueden sobrepasar. Por otro lado, un fracaso de la negociación va a dar el éxito exclusivamente al PP, y a fomentar peligrosamente el separatismo y el independentismo no sólo en Cataluña, sino también en Euskadi y Galicia. La preciosa “unidad de la patria” resultaría mucho más quebrantada. Y quienes desde el PSOE facilitaran este resultado quedarían descalificados como hombres de izquierda. Se impone hacer un esfuerzo aquí y ahora de apoyo a Rodríguez Zapatero, para que éste no se encuentre aislado y no arroje la toalla, viéndose forzado a ceder ante la derecha.
No sólo Rodríguez Zapatero, sino el PSOE y todas las fuerzas progresistas de los territorios españoles se la juegan en este viaje.