Arquivo por autores: Manuel Cendán

Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

As cebolas non menten

Poblicado o por
Resposta

O Foro Galego Literario de Valdoviño, do mestre de poetas e narradores Antón Cortizas, vén de pechar este curso coa presenza de Rosa Aneiros. Nun ateigado acto conducido pola poeta Ana Varela, con música de Óscar Fojo e patrocinado polo Concello, presentando a súa nova novela: “A noite das cebolas”.

Debemos recoñecerlle a Rosa Aneiros a cualidade de traspasar o seu xénero narrativo primixenio. Hai na súa capacidade creativa un lirismo que sobrepasa o propio texto e acaba por se converter en verdadeira metaliteratura. Unha fase superior onde a palabra non ten límites, sendo tan infinita como a nosa propia imaxinación. “A noite das cebolas” ten voces que trasladan ao lector a unha poética que logra alcanzar a beleza.

Déixolles algunhas frases soltas desta novela: “Agás agora. Agora tiña un faro. A noite estrelada de Van Gogh. As chagas no corazón non son doadas de ver, e moito máis se ninguén mira para elas. Arela. Todo sucedeu na beleza do corazón dunha cebola. En cada semente que botamos hai un desexo oculto, o de sobrevivir. A procura da beleza ás veces agocha unha violencia aterradora. Habitar a mentira para poder sobrevivir… A faísca que prende o mundo. E así, sorprendentemente, foi”.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/as-cebolas-non-menten-4866038

Incívicos

Poblicado o por
Resposta

Hai un tempo que imos observando como a convivencia vaise deteriorando por comportamentos incívicos. Se andas por Ferrol podes sorprenderte vendo a alguén que leva consigo a nenos enriba dun patinete, ou che pasan por riba. É habitual ser testemuña de video conferencias a todo volume e, dá igual, tanto pode ser na rúa ou na sala de espera do ambulatorio.

Parece que estamos “recuperando” a eses coches que levan a música para toda a veciñanza ou a aquelas motos que fan tanto ruído que hai que taparse os oídos. E a carón destes comportamentos incívicos, vemos determinadas “pintas” que parecen sacadas de algunha película de Neflix.

O certo é que as normas básicas de respecto aos demais están sendo deixadas a un lado. Dinme que sempre vexo as cousas co mesmo filtro, talvez sexa así. Mais, levamos uns anos onde a chegada da extrema dereita e a súa política de bulos, insultos e acosos – e que estes non teñan castigo – fan que outros moitos pensen que eles tamén teñen bula.

Uns e outros son as dúas caras do problema. Retroaliméntanse. O que os primeiros reproducen na política e nas televisións (máis cando outros se suman de xeito irresponsable), provocan un “efecto chamada” contra a convivencia.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/incivicos-4860599

O diario do centro do mundo

Poblicado o por
Resposta

Vinte e cinco anos compartindo un mesmo camiño. Xuntos o Diario de Ferrol e as comarcas de Ferrolterra, Eume e Ortegal. Expresando un xeito de vivir e unha concepción do mundo. Rompendo silencios que pretendían frear o desenvolvemento da nosa sociedade. A terra da Ilustración, das e dos traballadores de marzo, a terra de todos os acentos e de todas as cores. Este territorio feito de aceiro líquido, auga e barcos.

O Diario de Ferrol suma varios ingredientes que faino diferente: darlle voz á opinión pública das nosas comarcas e o dereito a vivir dignamente na nosa terra. Opinión pública e dereito á cidade. Rompe censuras e o discurso hexemónico de aqueles que din que estamos na fin da historia e que, polo tanto, tanto ten e pretenden impoñer a apatía. Pero, fronte a isto: alegría! Si, alegría porque participamos nesta festa popular que é o aniversario do noso xornal local.

Acusarannos de ter pensamentos perigosos. Xa saben que non temos medo en construír ese outro relato que fala de traballo, dignidade, esforzo, causa común, presente e futuro. A alegría crea comunidade. Unidade e avance. Por iso ter voz propia é perigosa. Este xornal local serve para conformar un sentir xeral contra a tiranía do conformismo e da ignorancia. Un periódico como o Diario de Ferrol é unha aposta contra a uniformidade que impón a globalización, que en nada respecta as identidades propias e alleas.

Somos palabras, somos xornal, soños, metas por alcanzar. O Diario de Ferrol leva vinte e cinco anos sendo o alter ego das nosas comarcas. O orballo que empapa, un poder civil que deixa ben claro que existimos e temos obxectivos como sociedade. Fronte á intemperie, no amor e no desamor. O Diario é a proa do noso sentir colectivo. Desta terra e deste tempo. Os tempos son chegados. Diario de Ferrol, vinte e cinco anos de militancia por esta terra infinita, no centro do mundo. Parabéns!

https://www.diariodeferrol.com/articulo/25-aniversario/25-aniversario-diario-do-centro-do-mundo-4883987

Especial 25 Aniversario- Diario de Ferrol – Domingo 2 de xuño 2024.

Amar Ferrol

Poblicado o por
Resposta

A cidadanía. Si, tendemos a falar das e dos veciños como se fóramos un só corpo. Como se tiveramos unha vontade única, pero o asunto é saber se cando menos existe algunha, alén de irmos resolvendo o noso día a día, sen comprometernos.

Talvez, a querenza pola cidade quede supeditada á saudade que algunhas persoas poidan ter. Pódese amar un territorio, unha rúa ou unha praza? Xaora, é produto dese romanticismo que agroma en nós, ao menor dos nosos descoidos. Seguramente, para eludir a falta de respostas ante o sentido e os avatares da vida. Así, cada certo tempo pretendemos crer que a cidade soñada xa vén. Que deus cumpre a súa promesa de darnos a terra prometida. Mais, que mudou neste último ano en Ferrol? Os argumentos que nos den só serven para convencer a unha exigua parroquia.

Na recente presentación da Axenda 2030, na sala Carlos III do Museo Naval, o alcalde falaba da peonalización da Magdalena. Houbo quen – na parte participativa dixital – expuxo o seu rechazo á mesma. Eu creo que si, haberá. Pero, non para mellorar a vida das persoas e do comercio local. Senón, para os pisos turísticos que converterán o centro de Ferrol nun parque temático, expulsándonos. Xentrificación chámase.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/amar-ferrol-4848077

Deitado fronte ao mar

Poblicado o por
Resposta

Hai uns dous anos, tiven a sorte de ser invitado a presentar o meu segundo poemario na Biblioteca Municipal de Miño. Alí atopeime como en casa e, quizais por iso, sen pudor faleilles de que a mellor forma de ler poesía era pensar que cada poema non é máis que unha posible candidata a letra de canción. Eu era plenamente consciente de que esta “confesión” para moitos é un anatema.

Ser “poeta” é algo recoñecido socialmente, mais o oficio de “letrista” é unha “arte menor” que nin sequera chega a ter categoría. Talvez non sexa máis que unha falsa controversia. Na música que eu gardo están poemas musicados de xente como Celso Emilio Ferreiro. O “Deitado fronte o mar” é un poema que defende a lingua galega e, tamén, aos desherdados deste país.

Se rascamos un pouco veremos que a poeta máis cantada polos nosos músicos é Rosalía. Así como todos aqueles poetas de relevancia para a nosa cultura. Quizais, sexa porque eles teñan interiorizado melodías. Mais, para os galegos a escrita, e a poesía en primeiro lugar, é un xeito efectivo de compromiso militante, apostar pola transformación social e volvendo a Celso Emilio, para saber que nunca debemos perder o norte na procura da felicidade das persoas.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/deitado-fronte-ao-mar-4839822