Arquivo por autores: Manuel Cendán

Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

Ler en voz alta

Poblicado o por
Resposta

Escoitei a Ramón Loureiro que O Quixote de Cervantes era un libro para ler en voz alta. Seguramente, polos poucos exemplares que debían circular nesa época e polas poucas persoas que tiñan o privilexio de saber.

Xurxo Souto citando a Irene Vallejo conta que ler no pasado non era algo mudo, como acontece case sempre hoxe. Que nos tempos antigos considerábase que ler en voz alta encerraba un feitizo inquietante. Os gregos e os romanos crían que o texto escrito necesitaba apropiarse dunha voz para alcanzar a plenitude, que se sufría unha posesión espiritual e vocal. Que a lectura en voz alta exercía unha posesión sobre o lector que superaba o espazo e o tempo. Un acto promiscuo que podía acabar en vicio se non se facía con moderación.

Talvez por iso o primeiro libro impreso sexa a Biblia de Gutenberg. Desde aquela todos os libros tiveron a deus, omnipresente en cada liña, e a Igrexa foi a institución encargada de transmitir a cultura baixo a doutrina da fe. Isto foi así até que fronte á teoloxía, unha arte puxo ao ser humano por diante: a poesía.

Estes días celebramos a nosa cultura na nosa lingua. Celebramos a escrita, a poesía e – como ben sabía Luísa Villalta – a música. O feitizo pola vida.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/ler-voz-alta-4832633

Anxo Rajó escritor

Poblicado o por
Resposta

Permítanme que hoxe comparta con vostedes a miña alegría, porque un bon amigo como Anxo Rajó -profesor, escritor e filólogo- vén de publicar un novo libro, baixo o patrocinio da editorial Ir Indo. Unha biografía destinada ao profesorado e ao alumnado sobre Luísa Villalta, da que nestes días a cultura galega está a festexar a súa obra literaria.

Sendo ela, ademais, unha persoa vinculada á cidade de Ferrol polo seu paso como profesora do Instituto de Canido hai xa bastantes anos. O amigo Anxo fala da relación de Luísa coa poesía e coa música, pero tamén dos seus vínculos cunha entidade senlleira como é a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega. Do seu feminismo e compromiso social. De amigos como Fernán-Vello, Pepe Cáccamo ou Carlos López.

Mais, non vou ser eu que pretenda falarlles de Villalta. Pero, si, de Anxo Rajó. Activista da cultura galega, estreitamente vinculado aos premios da crítica, con traballos moi importantes de personaxes como a súa compañeira de estudios Xela Arias ou patriarcas como Otero Pedrayo ou Francisco Fernández del Riego. Non lles minto: hoxe escribo cun interese persoal, porque sempre hai que celebrar os éxitos dos amigos. Por iso esta columna é para Anxo.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/anxo-rajo-escritor-4825005

Conversa con Pedro Blanco

Poblicado o por
Resposta

O Club de Prensa de Ferrol, con Julia Díaz como moderadora, vén de celebrar unha interesante “Conversa no Parador” con Pedro Blanco, Delegado do Goberno en Galicia. Un encontro para avaliar o traballo desenvolvido desde o Goberno de España na nosa cidade. Os datos falan de seu: cinco mil millóns de euros, un investimento superior ao feito pola administración do estado en cidades como Coruña ou Vigo.

A aposta por Ferrol como “corazón europeo da construción naval”, a implementación nos accesos ferroviarios, así como a conexión entre os portos exterior e de Curuxeiras, o compromiso polo dereito á vivenda – coa implicación do SEPES – no desenvolvemento do Sánchez Aguilera, a rehabilitación do edificio dos sindicatos na rúa Carme, ou o investimento nas Pías, están na axenda do Estado.

Esta “Conversa no Parador” é con unha persoa con fondos vínculos co movemento sindical desde o ámbito do dereito laboral e familiares con esta comarca. Un cargo político, que busca o diálogo e a cooperación para as solucións dos problemas da cidadanía. Rexeita a crispación e se lle fan unha pregunta á que non sabe responder, recoñéceo e vai coa verdade por diante. Transparencia, proximidade, solvencia e honestidade.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/conversa-pedro-blanco-4818193

Ai, a historia!

Poblicado o por
Resposta

Debéramos escribir historia con h minúscula. Simplemente, porque non é máis que a versión de quen – nese momento – ten a hexemonía na sociedade. E a española é un exemplo coa guerra civil.

Para os homes dos grandes negocios que puxeron a Napoleón, ao final da revolución francesa, o máis odiado era Robespierre, devoto da guillotina. Como tamén odiaban a democracia, decidiron chamarse “liberais”. Co emperador restableceron a escravitude nas súas colonias. Castigaron ás mulleres sacándoas da vida pública porque elas organizaron os cuidados, as escolas e as cousas do comer dando soporte material e empuxe á revolución. Así mesmo, restrinxiron o dereito de voto aos varóns con recursos e patrimonio.

As revolucións rusa e a francesa teñen en común que foron traizoadas e combatidas, desde dentro e desde fóra. Incluso a Segunda Guerra Mundial ten as súas intrahistorias como, por exemplo, o “tardío” desembarco de Normandía. Os franceses non saben ben que deben celebrar, ante un exército anglo-norteamericano que comportouse como un ocupante, onde as mulleres francesas eran un botín. Tampouco esquezan que o tío de Isabel II foi deposto como rei inglés pola súa querenza polos nazis. En fin, a historia.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/ai-historia-4807027

Rosa Aneiros

Poblicado o por
Resposta

Este sábado, ás dezaoito trinta, estará na Praza da Constitución. Presentando a súa nova novela “A noite das cebolas”, dentro do feixe de actividades da Feira do Libro. Recoñezo que máis de xéneros literarios son de autoras e autores. Por iso agradezo a oportunidade que Ferrol vai ter de escoitar, a esta autora de Meirás afincada en Santiago.

A miña primeira achega a esta escritora foi con “Resistencia”, editada por Xerais, hai máis de vinte anos. En algún sitio lin que para documentarse sobre como era a vida no Portugal da ditadura fascista e da resistencia, ela decidiu chamar á sede central do PCP para procurar unha entrevista co histórico Alvaro Cunhal. E tras unha conversa con quen directamente descolgou o teléfono e ser interrogada sobre o que pretendía, atopou que xa estaba a falar con el. Toda unha lenda respondendo a unha simple chamada feita desde Galicia.

Cos anos acabei visitando a prisión de Peniche, convertida nun memorial a prol dos dereitos humanos. Alí puiden ver onde pasaron cárcere tanto Cunhal como o socialista Mario Soares. Ambos tiveron un papel destacado na historia democrática dun Portugal, que estes días celebra a súa festa nacional: a revolución de abril dos caraveis.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/rosa-aneiros-4799058