O PSOE de Narón coa igualdade de xénero
2
Arquivo por autores: Manuel Cendán
¿Cara a onde vai Rajoy?
Desde o 14 de marzo de 2004 o PP non quere aceptalo resultado electoral, que lle dá o goberno a Zapatero. Utilizando a fondo todos os seus apoios territoriais, mediáticos, económicos, xudiciais, pretenden gobernar desde a oposición.
Coa manifestación do sábado 10 de Marzo queren darlle a volta ás manifestacións que colectaron polas mentiras e manipulacións que pretendían endosarlle os atentados integristas a ETA. Cren no PP que chegou o seu momento de encabezar unha rebelión contra o Goberno e as Institucións democráticas, que obrigue a unhas eleccións condicionadas pola crispación.
Indubidablemente, o PP logrou en Madrid mobilizar a unha parte moi importante dos seus militantes e votantes. Trescentas cincuenta mil persoas así o testemuñan, pero só iso. Fóra do seu entorno político máis radical a dereita española non logra convencer a ninguén.
Pero, o PP volve a cometer erros de vulto. Aínda que si é certo que lograron obviar nesta ocasión os símbolos franquistas – non así as consignas – a utilización partidaria e en exceso dos símbolos oficiais de España, que historicamente foron manipulados pola extrema dereita franquista lembra, outra vez, aos anos escuros que tanta preocupación e rechazo provocan na poboación española.
Un pouco de humor: Rajoy ama a España
Rajoy está perdido
Todo comezou no último mandato de Aznar. A dereita utilizaba a súa maioría absoluta para baleirar a Constitución e os Estatutos de Autonomía. O obxectivo era a redución da democracia e dos dereitos cidadáns.
Pero, por medio cruzáronse o “Prestige”, a Guerra de Iraq e o 11M. Tras o 14 M non quixeron aceptalo resultado electoral que lle daba o goberno a Zapatero. Intentaron condicionala acción do novo Goberno Socialista de España utilizando a fondo todos os seus apoios territoriais, mediáticos, económicos, xudiciais e incluso militares.
Coa manifestación deste sábado 10 de Marzo pretenden darlle a volta ás manifestacións que colleitaron polas mentiras e manipulacións que pretendían endosarlle os atentados islamistas a ETA. Cren no PP que chegou o seu momento de encabezar unha rebelión ultra contra o Goberno democrático de España.
Ao longo do país están a levantar esa rebelión facha e progolpista contra o Estado Social e Democrático, aproveitando a desmobilización da esquerda e demais forzas democráticas. Os cidadáns debemos tomar a iniciativa para poñer a cadaún no seu sitio.
De Juana Chaos é a escusa a pesar de que os actuais dirixentes do PP lle deron os beneficios carcerarios e de redución de condenas. Hoxe sabemos que moitos foron os etarras que se beneficiaron da “rendición de Aznar fronte a ETA”.
¿E despois de todo isto señores do PP, que? Rompen a loita antiterrorista, a política penitenciaria, o diálogo político, ás vítimas, a convivencia democrática… Dálles igual alimentar politicamente a ETA e aos grupos violentos da extrema dereita española.
Definitivamente, os actuais dirixentes do PP están nun camiño sen retorno, perdidos para a democracia. O asunto é saber canto tempo tardará o PP en romper en dous. O teito electoral da ultradereita é moi inferior ao do centrodereita. E iso sábeno tamén os sectores democráticos que hoxe están desprazados polos elementos extremistas no PP.
España merece outra dereita mellor.
As Sete Saias da música galega
Hai uns días escoitei na Radio Galega, creo que foi en “Lume na Palleira” a un novo grupo formado por dúas mulleres alumnas do Romaní. As Sete Saias.
No vídeo poderedes comprobar que son moi boas nesto da música (como curiosidade dicir que as arpas pesan sete quilos). Recoméndoas e agradezo a quen mo mandou ao meu correo electrónico o enlace a youtube.
Este grupo é unha mostra máis da grande explosión cultural e musical que vivimos en Galicia dende hai uns anos. Unha conversa, esta, que mantíñamos na cea posterior á Homenaxe Galega Lois Armada (alcalde socialista de Cariño), Salorio (concelleiro do BNG de Pontedeume) máis eu, nunha mesa preto de Isaac Díaz Pardo. A cousa empezou facendo un recorrido pola historia de Milladoiro e acabamos falando de que en cada recuncho do país hai un grupo de mozos/as facendo música e a distribución pola Rede.
Cousa que non me deixa de sorprender porque nesto da música en Galicia é algo máis que voluntarismo. Faltan canles axeitadas de distribución, mercado e consumidores para non depender das Institucións públicas ou financieiras galegas.
Aquí os músicos necesitan compaxinalas súas carreiras artísticas con outros traballos alleos. Desto da música non se vive. É algo militante, agás moi poucos grupos ou solistas.
Non me deixa de sorprender tampouco a incapacidade dos medios de comunicación españois para facilitar e propagar a música desta e nesta España plural, sobre todo pola contaminación tan grande que as radio fórmula teñen do mercado anglosaxón.
Aquí hai un bo momento cultural e musical, non soamente no folk, senón no pop, jazz galego, teatro, literatura… e non debería ser só cousa de iniciativas particulares a propagación da cultura, aínda que en algúns sectores haxa que vela forma de racionalizalo e traballar a prol dunha viabilidade á marxe do principal promotor cultural galego (a Xunta de Galicia), estou a pensar, por exemplo, no numeroso grupo de pequenas editoriais que existen e dependen basicamente da políticas de subvencións.
Déixovos co Sete Saias e o seu “Rompendo a Marea”. Que vos guste.
manuelcendan.com 