Vén de acabar a Semana Santa ferrolá e cunha gran presenza de turistas foráneos. Algo có alcalde José Manuel Rey seguro que celebra. Quizais, non guste tanto da procesión laica, que tamén saía estes días, en defensa do naval.

Días atrás no Club de Campo, o alcalde facía un chamamento para cambiar a “politización e a conflitividade laboral mal canalizada”. Como fiel representante da dereita amosa os seus prexuízos, cando se trata da procura da plena cidadanía. Realmente, as súas teses evidencian a incapacidade histórica dunha dereita ferrolá que falta de proxecto de cidade e de dinamismo, bastáballe con ser liberal de cafetín, pero dependente de negocios fáciles baixo corda co sector público. Incapaz de defender unha verdadeira idea de libre empresa e incapaz de defender Ferrol, como proxecto colectivo.

José Manuel Rey, seguindo estes regos, so aspira a seguir sendo alcalde co único apoio da nomenclatura do seu partido e do tocado presidente Feijóo. Aínda que isto poida acabar por levar á cidade á barreira dos cincuenta mil habitantes. Esta batalla do naval é decisiva para asegurar a existencia de Ferrol, dentro desa cota que chamamos “grandes cidades galegas”.

Outra cousa é que agora tócalle ao PP; e a el sumar á cidadanía fronte as pretensións de desmantelar Navantia, agachado eufemisticamente no “plan de axuste”. É dicir, mobilizarse contra o seu propio partido.

Pero, é certo que historicamente en democracia, a cidade foi construída dende a esquerda. Que foi o movemento obreiro ferrolán quen máis aportou ao avance social. Que foron as forzas de esquerda, os sindicatos e os movementos sociais –sendo o socialismo o aglutinador– os que marcaron os grandes feitos. E estes seguen a ser os cimentos para a saída da crise existencial da cidade departamental. O pacto necesario da esquerda por Ferrol (fronte a unha dereita local que sempre vai a refugallo).

Enlace ao Boletín número 4 do PSdeG de Ferrol.