Os galegos traballan arreo

A verdade que non esperaba que, naquela sobremesa, un dos comensais fóra a mencionar a Paul Lafargue e – menos – nos lembrara aquela pasaxe do “Dereito á preguiza” que consideraba que os galegos eran un pobo que vivía, unicamente, para a súa paixón polo traballo. Recoñezo que o tiña totalmente esquecido.

O marido de Laura Marx, ao longo da súa vida, será xornalista, escritor, crítico literario, ensaísta e sobretodo, propagandista da Primeira Internacional. Acabará tendo unha grande influencia na España do século XIX. Tanta que haberá unha representación do noso país no enterro de ambos os dous, en París.

Lafargue defendía a redución da xornada laboral e o aumento dos salarios, como paso previo para saír da miseria e para que as clases populares poideran acceder aos bens de consumo e á participación democrática. Consideraba que este era o único camiño para obrigar á perfección da tecnoloxía e da industria, que así iría reducindo a necesidade do traballo humano.

Imaxino os seus comentarios cando as dereitas en Grecia acaban de impoñer a xornada laboral de trece horas, ou á promesa de Cuca Gamarra á patronal española de volver á reforma laboral de M. Rajoy e baleirar o fondo das pensións públicas.

https://diariodeferrol.elidealgallego.com/opinion/2025-10-22/os-galegos-traballan-arreo-813205.html

Proletarios

Ninguén pode ter xa dúbidas. O PP anda decidido a romper o pacto social, que ten as súas raíces na Transición española, e que trouxo a democracia e o desenvolvemento económico e de sociedade acadado nas tres últimas décadas. Agora, o xeneral golpista é a crise económica provocada pola Banca e as grandes empresas que especularon co ladrillo e na Bolsa.

Igual que hai setenta e seis anos, a dereita non está disposta a falar do reparto da riqueza, de igualdade e de máis democracia; de repartir o custe da recesión. Decidiron que a crise, que provocaron os que de verdade mandan no PP, a paguemos nós. A agresiva desregulamentación das relacións laborais, o abaratamento do despido, como a aposta pola redución do nivel de vida dos traballadores e das súas familias, así o confirma coa nova reforma laboral de Rajoy.

Estas medidas non van servir para saír da crise, contraerán máis a economía e traerá unha involución histórica. Á nova reforma laboral, virán outras medidas que probablemente impoñeranse tras as autonómicas andaluzas. Recortes nas pensións e o re-pago na sanidade e no ensino públicos… Imos camiño de acompañar aos pobos grego e portugués.

Dende a dereita apostan pola proletarización das clases media e media-baixa. Propóñennos unha sociedade dual: os moi ricos e o resto, estes últimos divididos entre pobres o moi pobres. Ata cando aguantaremos? O 19 de febreiro vémonos nas rúas.

Enlace a Diario de Ferrol

Salarios

UGT e CCOO acaban de asinar un acordo coa patronal en materia de flexibilidade interna, estrutura da negociación colectiva, inaplicación de convenios e moderación salarial. A impresión é que os sindicatos pretenden frear a deriva máis ultraliberal do goberno Rajoy, tutelada polo ministro Luís de Guindos, exdirectivo da fatídica Lehman Brothers.

Se ben é certo que os sindicatos deben modular a súa resposta ante un goberno recén elixido nas urnas (que basicamente está a facer pagar a crise ás clases populares), tamén deberan empezar a elaborar un contra discurso e apostar progresivamente pola mobilización social. O contrario é caer no mesmo erro da esquerda, especialmente polo partido socialista, que foron castigados pola súa incomparecencia contra os abusos e o deterioro do nivel de vida.

Hoxe a única reforma laboral eficiente sería aquela que apostara pola xestión conxunta de traballadores e patronal nas empresas; a precariedade do mercado laboral é un dogma ideolóxico que busca debilitar a capacidade de resposta e a “moderación salarial” vai na liña de axudar a concentrar a riqueza en mans dunha minoría avara que impide a recuperación.

Precisamente, si a recesión vén dada pola contracción do consumo e para tirar do conxunto da economía, é cando os salarios dos traballadores deben medrar xunto co emprego público. Se hai estabilidade laboral e maior nivel de ingresos, aumentará o consumo.

Enlace a Diario de Ferrol.