Arquivo da categoría: Diario de Ferrol

Caldo de nabizas

Poblicado o por
Resposta

O que realmente é construír un país non se fai coas “grandes xestas” de algún suposto prócer da nación, senón coas cousas do comer. Idear unha receita, que despois se transforma nun prato feito cos produtos alimenticios que a túa terra dáche, isto é facer patria. Mesmo, porque soen estar vinculados ás primeiras memorias íntimas que nos conecta co lar.

Así, aos galegos defínenos o caldo con nabizas, e se de pouco sabemos é precisamente disto e somos esixentes comedores de caldo. Este xantar é un alter ego de nós. Un símbolo nacional tan importante como a bandeira ou o Estatuto de Autonomía. Desta, cando vas comer preto do teu fogar, esperas que esta obra magna sexa feita con moito agarimo, cos mellores produtos locais e co tempo atemporal que require.

Servir un caldo cos cañotos cortadiños todos á mesma medida e cunhas fabas de bote, vertidas con ese líquido que as acompaña, é moito máis que unha mala praxe. É non saber en que país vives, porque nin os aforros nos custes poden agachar semellante desatino. Case un delito contra o país.

Non haberá anotación no Google para este incidente vergoñento. Pero, a decisión está tomada: non volver a ese establecemento que atenta contra o caldo galego.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/caldo-nabizas-4691660

Ferrol 2030

Poblicado o por
Resposta

Historicamente, o deseño de Ferrol vén dun feito constatado ao longo dos anos: as liñas fundamentais do desenvolvemento da cidade parten sempre de gobernos municipais socialistas, onde os demais acaban seguindo a súa estela. Pero, por tanto cambio de cor nas súas sucesivas corporacións, indo a tiróns e a velocidade lenta. Máis agora cunha nova administración local cun baixo nivel de xestión, a pesar da súa maioría absoluta.

Aí está o que acontece coa política de aparcadoiros ou alugueiro, a xestión da empresa de turismo, a falta de iniciativas para a candidatura de Ferrol a patrimonio mundial, a biblioteca municipal, as multas da Malata… Todos son anuncios e poucas as realidades.

Así, será moi interesante a vindeira reunión do foro urbano convocado polo actual goberno local de Ferrol. Un debate enmarcado dentro da axenda 2030, que busca un consenso institucional e cidadán sobre o futuro inmediato das nosas cidades.

Fronte a un modelo de cidade hostil, excluínte, invivible para amplos sectores da poboación pola agravación das desigualdades urbanas, que só resérvanos o papel de consumidores, debemos desenvolver outro inclusivo dos nosos dereitos á cidadanía. A “civitas” fronte a “polis”.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/ferrol-2030-4683379

Boliñas plásticas

Poblicado o por
Resposta

As boliñas de plástico que perdeu ese mercante, fronte ás costas portuguesas, están nas nosas costas. A Fiscalía de Medio Ambiente acaba de deixar á Xunta de Galicia mal parada. Resulta que os peixes as poden confundir con comida e non son biodegradables. A maiores, ao presidente en funcións, ao señor Rueda ou ben alguén dos seus ocultoulle información ou, simplemente, non di a verdade. A publicación da documentación oficial amosa claramente que a Xunta si tivo notificación deste vertido, desde o primeiro momento, e non tres semanas despois como afirma.

É evidente que a Rueda e á súa xente cústalles facer o seu traballo. A xestión da administración pública non é o deles. Coma sempre os traballadores do mar e a cidadanía deben poñerse por diante? Seguen o mesmo guión, negando a realidade e mirando para outro lado. Compórtanse como “okupas” que deixan deteriorar a administración e a súa xestión, para trasladar a idea de que o público é mala cousa.

Aínda que sexa en funcións, é o momento de asumir o cargo de presidente. Non facer, simplemente, de candidato dunha forza política que anda ás agachadas e deixa pasar un tempo imprescindible, contra o deterioro do medio ambiente e da saúde pública.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/bolinas-plasticas-4674834

Unha historia que contar

Poblicado o por
Resposta

Hai unha íntima relación entre escritura, literatura e periodismo. Sei que non digo nada novo, mais ás veces convén lembralo. O asunto é ter talento que, necesariamente, debe unirse á disciplina e á longa paciencia. Sen a suma destes elementos, non seríamos conscientes da importancia da liberdade. Incluso cando a escrita é pura ficción, esta só amosa a insatisfacción que temos co mundo realmente existente que, como todos vostedes saben, este último está construído sobre as ruínas da mentira.

Lembren que escribir e ler son xeitos de protesta, por iso un libro, un xornal son tan perigosos para a orde establecida. Lembren que os grandes movementos de liberación humana saíron da capacidade de poñer as súas reivindicacións en negro sobre branco, e sempre acompañados dun xornal que facía de voceiro. A escritura, en todas as súas facetas, é o camiño que temos para superar as nosas eivas e chegar á fraternidade.

Así, esta capacidade da escrita fixo que tanto a literatura como o xornalismo, sexan un xeito de resistir, de avanzar na adversidade, de sutil protesta, de escapar e debuxar outro mundo mellor. Agora ben, como dicía hai pouco Paula Carballeira, no Foro Galego Literario de Valdoviño, o importante é ter unha historia que contar.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/unha-historia-contar-4667782

Carlos Casares vive

Poblicado o por
Resposta

Tiven ocasión de asistir á xornada sobre a amizade entre Torrente Ballester e Carlos Casares celebrada na Facultade de Humanidades de Ferrol. A raíz dun comentario sobre a influencia de Ramón Piñeiro no segundo, volvín á reflexión sobre o papel desenvolvido por ambos nos eixos cultural e político. Creo que hai un esquecemento, non sei se interesado, para non reivindicar o papel de personaxes como os xa citados Piñeiro e Casares na resistencia ao franquismo, no desenvolvemento da actual Galicia institucional e da propia democracia española.

Sei que isto hai a quen incomoda porque é o mesmo que vincular ao histórico Partido Galeguista de Castelao e Piñeiro, así como aos “mozos” galeguistas saídos da universidade galega da Transición co actual PSdeG-PSOE (tanto Piñeiro como Casares foron deputados socialistas), máis se na lista engadimos a xentes como Celso Emilio Ferreiro e Ceferino Díaz.

En calquera caso, o importante é subliñar que a palabra escrita, a literatura e a cultura tamén son elementos de transformación social. Racha muros, cambia mentalidades e sentan as bases para os cambios de fondo na sociedade. Permítanme acabar recomendándolles un libro do propio Casares: “Xoguetes para un tempo prohibido”.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/carlos-casares-vive-4661687

http://fundacioncarloscasares.org/