Galegos de Catalunya eu non vos vou escribir nin falar en castelán, non só porque non son Quintana que vos foi a pedir o voto para CiU, senón porque pretendo que entendades ben o que vos quero transmitir. Porque é ben certo que o idioma é moito máis que unha ferramenta, é por rida de todo un xeito de estar e ver o mundo. É a nosa sinal básica que dános a referencia do que somos e do que nos diferenza dos demais. O cal non é contraditorio con isto que engado. Somos diferentes, mais somos iguais.

Historicamente foi a esquerda quen desde unha posición catalanista e integradora sempre apostou pola integración das persoas, pola igualdade de oportunidades sen pedirlle a ninguén un certificado de orixe. Foi a esquerda catalá que demandou iguais servizos e acceso á vivenda, a educación, ao traballo sen importar de onde viñas. O realmente importante é que sumabas a túa vontade de levar adiante un proxecto común, que aí chámase Catalunya. A Catalunya social.

Máis de cen mil galegos viven na cidade de Barcelona. Non vou abondar o que hai de común entre este fillo de andaluces, hoxe candidato do PSC e nós os galegos. Aínda que quizais si algo: a todos nos botou a dereita da nosa terra materna.

Galegos de Catalunya, en galego e entre galegos: votade PSC, votade Montilla presidente. Sinxelamente, porque é un dos nosos… e vai sendo hora de que cheguemos ao Palau da Generalitat.

Na Rede de Blogs Socialistas

Por SANTIAGO CARRILLO (El País, 9/10/2006)

Por fin se ha celebrado en Madrid una ceremonia oficial -con participación de varios ministros del Gobierno de Rodríguez Zapatero- reconociendo los méritos del doctor Juan Negrín en la defensa de la Segunda República. Me refiero a la inauguración en lo que fue el cuartel de Conde Duque de una exposición -que estará abierta hasta el mes de noviembre- sobre la trayectoria de este investigador científico que en circunstancias dramáticas llegó a ocupar la presidencia del Gobierno y los Ministerios de Defensa y Hacienda, olvidado sistemáticamente durante largos años, en los que fueron pocos los que se atrevieron a reivindicar su figura.

Sobre Negrín pesaba lo que hasta para algunos de sus correligionarios era considerado como una mancha: su coincidencia con el Partido Comunista en la política de resistencia al franquismo durante la Guerra Civil y posteriormente su posición favorable a la unidad sin exclusiones de todas las fuerzas antifranquistas. Esta actitud le valió ser acusado de “agente de Moscú” por otros líderes de su partido que propugnaban una imposible “paz honrosa” con Franco.

El doctor Negrín fue ante todo un científico prestigioso, en cuyo laboratorio se formaban investigadores tan famosos como Severo Ochoa. Fue también quien dirigió la construcción de la Ciudad Universitaria de Madrid, secundado por arquitectos tan importantes en su época como Manuel Sánchez Arcas.

Hijo de una familia burguesa de Canarias, Juan Negrín tuvo la suerte de completar su formación en Alemania, un país que entonces estaba a la cabeza de la ciencia y la técnica mundiales. Allí había comenzado a interesarse también por la política, como un ciudadano para el que no eran indiferentes los agudos problemas que entonces se vivían en la Europa de la primera posguerra mundial.

Esas inquietudes le llevaron a ingresar en el PSOE en las postrimerías de la Monarquía de Alfonso XIII. En ese momento, Negrín por su prestigio científico, era una adquisición importante para cualquier partido político.

Seguir lendo →

Tráxico e impactante. Mataron onte pola mañá a un porteiro da disco Zebra. Dun pau na cabeza. Entereime da noticia a primeira hora da tarde ao ir ó centro da cidade. E levo dende aquela reflexionando sobre que está a pasar desde hai uns anos para aquí.

(Creo que é un erro reproducir a lenda negra dos porteiros como xa vexo nalgún diario dixital. Iso no xustifica a morte de ninguén, e supoño que non é iso o que pretende eses xornais).

Acabo de chegar a casa do traballo, e por primeira vez nunha fin de semana as rúas están tranquilas, baleiras de xente. Non é pola choiva, senón cas discotecas hoxe non abriron.

Pero, o certo que hai un tempo que hai moita violencia na xente. Pero, non só na máis moza. Estamos a pasar dun modelo onde a integración estaba en base ao traballo, a familia e o ensino, a outro modelo a sociedade de consumo, que por usar un símil é como unha espiral ascendente que se vai estreitando, co cal para seguir dentro dela hai que consumir moito e cada vez máis caro, e quen non pode manter o ritmo queda fóra, expulsado.

E a violencia non é un feito illado, é unha consecuencia da sociedade na que vivimos, aínda que nada xustifica nin ampara ao asasino. Estamos a tempo de analizar porque vivimos en sociedades cada vez máis violentas, e desde o propio Concello deberan levar a iniciativa desta reflexión; aglutinar ao movemento veciñal, cultural, de inmigrantes, e ver entre todos como respostar a estes desafíos.

Que ninguén pense que se soluciona poñendo só a policía. Estou seguro que nin eles están preparados para este nivel de violencia, que non saben como enfrontarse a ela, nin hai medios materiais nin humanos. Non pode haber un policía en cada esquina, en cada bar.

Non pretendo nada con estas notas deslabazadas (realmente debera estar xa durmindo despois de traballar toda a noite e toda a semana). En fin, hai que darlle unha resposta que non pode ser soio policial, senón, basicamente, social.