Arquivo por autores: Manuel Cendán

Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

Ruído, son e palabra

Poblicado o por
Resposta

Por deformación cultural cremos que primeiro foi a palabra, pero seguramente o primeiro que houbo foi o ruído e despois este deu lugar ao son da música e á palabra. E desde os tempos máis remotos hai unha loita sostida entre ambas as dúas. Tanto que, os instrumentos musicais, eran obxecto de implicacións filosóficas e de intencionalidade política.

Platón desdeña a frauta e a usa para explicar o proceso de dexeneración do pobo ateniense. Incluso considera que este instrumento de vento e outros eran os causantes do deterioro do teatro da súa época. Sendo, así, consecuente coa súa propia cultura grega divididos entre os seguidores de Apolo e de Dionisio. No primeiro caso, consideraban que os instrumentos de corda permitían o uso da voz, a diferencia dos instrumentos de vento que eran manifestacións populares, que levaban á simple procura do pracer e á anarquía.

A hexemonía da palabra e do canto permitían, supostamente, reforzar o adoutrinamento do espírito e do seu carácter aristocrático. Deste xeito nace o “culto” fronte á “cultura popular” Ao final, coma sempre, as palabras nunca son inocuas. Serven para liberar ou para ocultar. Todo depende se están cimentadas na verdade ou na mentira.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/ruido-e-palabra-5230552

Sefarad

Poblicado o por
Resposta

A terra é única pero os seus destinos son diversos. Pasa o tempo e mentres esta permanece, incluso os pobos que as habitan resulta que van cambiando, tanto de idioma como de crenzas, e convivindo dentro da diversidade. Para entendermos o que somos temos que saber de onde vimos, e ás veces un recibe retornos que non espera.

Cheguei ao andaluz Rafael Cansinos Assens a través do arxentino Jorge Luis Borges. Ambos os dous tiñan especial devoción polos textos xudeus. No primeiro caso, estamos a falar dun español bautizado como cristián, pero de fondas raíces sefarditas. Cansinos vai deixar unha obra como “Las bellezas del Talmud”, habendo unha primeira versión a principios do século vinte.

Como saben o Talmud é o libro hebraico por excelencia, transmitido de xeito oral de xeración en xeración. Perseguido como ningún outro libro, que a diferenza da Biblia nunca foi considerado que estaba concluído. Cansinos amosa como as raíces fondas volven a saír, quizais de xeito inesperado. Houbo un tempo no que a península chamábase Sefarad e sobre ela está hoxe edificada a vida de cada un de nós. Como tamén foi tradutor do Corán -e dado que son as datas- permítanme desexarlles aos musulmáns un feliz ramadán.

https://www.diariodeferrol.com/firmas/manuel-cendan

Residencias de maiores

Poblicado o por
Resposta

O tempo pasa e a nosa sociedade ten moitas máis persoas maiores, e o xeito “tradicional” de enfocar os cuidados deste sector da poboación xa non é posible, porque as familias non teñen capacidade para cuidar, xa que deben facer fronte a cubrir as súas propias necesidades diarias. Vivir costa cada día máis.

Tamén constatamos – tras corenta anos de autonomía en mans da dereita – que non hai nin novas prazas, nin novas residencias públicas e as que existen teñen unha serie de deficiencias estruturais que levan décadas sen ser arranxadas, aí está como exemplo a de maiores situada no barrio de Caranza. As novas, ou que están en construción, son privadas con prezos privativos para persoas de clase traballadora e media.

No medio desta situación hai quen está reiventando o papel das deputacións, máis neste eido dos cuidados. Resulta moi interesante que a da Coruña, presidida polo socialista Valentín González Formoso, vén de presentarlle á Xunta un novo modelo de residencia de maiores, de carácter público provincial, que ademais pretende non só dar teito, senón manter ás persoas maiores cos seus lazos afectivos co seu entorno familiar e social vivos. Benvida sexa esta iniciativa da Deputación.

https://www.diariodeferrol.com/firmas/manuel-cendan

Erika

Poblicado o por
Resposta

As cidades deben ser para a súa cidadanía. Un lugar para vivir e convivir. Un refuxio e unha fiestra de oportunidades, en liña con iso que se di das “cidades saudables” e aquelo dos famosos “quince minutos”, ese marco temporal na que unha persoa debera poder desenvolver a súa vida.

Pero, tamén para iso son necesarios eses pequenos negocios de proximidade. Verdadeiras empresas tractoras dende o punto de vista social, onde quizais o máis salientable son a súa capacidade de resiliencia, fronte á globalización que deshumaniza os barrios, provoca a xentrificación e fainos estraños na nosa propia cidade.

A tenda de Erika na Magdalena é unha referencia neste senso. Segue a tradición de aquelas tendas de toda a vida e, ao mesmo tempo, é un motor da vida cidadá do barrio. Xunto á calidade dos seus produtos e esa atención personalizada que requirimos todas as persoas. A maiores, ten un escaparate que marca as diversas temporadas e festas gastronómicas, agora ocupado por todos eses ingredientes necesarios para un bo cocido galego. Así, traspasando a súa porta, entramos nun mundo de sabores gastronómicos. Testemuñas directas son esas colas de persoas que, en máis dunha ocasión, fanse neste tramo da rúa.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/erika-5204281

https://www.instagram.com/latiendadeerika/

Tempo de cocido

Poblicado o por
Resposta

Estes días de vento e choivas parecen estar pensados para volver a sentarse á mesa, arredor dun bo cocido. Se algo somos os galegos, é o que comemos. Un xeito de entendermos como país, a nosa cultura e a nosa forma de pensar e estar no mundo. Un cocido galego é tamén un vínculo coa nosa historia común, con ese longo pasado onde na economía familiar aproveitaban todos os recursos: grelos, repolo, garavanzos, patacas, chourizo, lacón, costela, morro, orella de porco, cachola… e, para finalizar as sobremesas típicas como os freixós e as orellas.

Outra das cousas deste manxar é esa especie de liturxia colectiva e popular que abre a tempada do entroido, onde os colexios adiántanse á festa cos alumnos máis pequenos. O cocido galego é a escusa perfecta para o bon xantar cos amigos e charlas sobre calquera tema e ningún. É o noso xeito de socializar.

Quizais nos últimos tempos, por mor da necesidade de ser sempre “produtivos” para gañarse a vida, estase a perder aqueles feitos na casa. Por iso, son tan importantes aqueles lugares que ofrecen tradición e calidade. Permítanme darlles envexa – espero que san – e dicirlles que eu, en Ferrol, xa tiven a ocasión de compartir un bo cocido galego en Casalexo.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/tempo-cocido-5195533