Reproduzo aquí o comunicado da Asociación Galega contra o Acoso Moral no Traballo, sobre o caso da traballadora do Club de Campo de Ferrol, Teresa París vs. José M. Vilariño Anca, Presidente Local do PP e concelleiro de Seguridade Cidadá de Ferrol.
[ ] Se se acabase a morte non podería haber resurrección, e se non houbese resurrección, entón non tería sentido existir a igrexa. Ora, sendo esta, pública e notoriamente, o único instrumento de laboura de que deus parecía dispor para labra-los camiños de que deberían conducir ao seu reino, a conclusión obvia e irrebatible é de que toda a historia santa termina inevitablemente nun lugar sen saída. Este ácido argumento saíu da boca do máis vello dos filósofos pesimistas, que non ficou aquí e acrecentou acto seguido, As relixións, todas elas, por máis voltas que lles demos, non teñen outra xustificación para existir que non sexa a morte, precisan dela como o pan da boca. Os delegados das relixións, non se incomodaron, nin protestaron. Polo contrario, un deles, conceptuado integrante do sector católico, dixo, ten razón, señor filósofo, para iso mesmo é que nós existimos, para que as persoas leven toda a vida con o medo colgado ao pescozo e, chegada a súa hora, acollan a morte coma unha liberación, O paraíso, Paraíso ou inferno, ou cousa ningunha, o que pase despois da morte impórtanos moito menos co xeralmente crese, a relixión, señor filósofo, é un asunto da terra, non ten nada que ver co ceo, Non é o que nos habituaron a ouvir, Algo teríamos que dicir para tornar atractiva a mercadoría. Iso quere dicir que en realidade non acreditan a vida eterna, Facémonos de conta. Durante un minuto ninguén falou. O máis vello dos pesimistas deixou que un vago e suave sorriso se lle espallase na cara e amosou o aire de quen tiña acadado de ver coroada de éxito unha difícil experiencia de laboratorio. Sendo así, intervindo un filósofo da ala optimista, porqué vos asusta tanto que a morte teña acabado, Non sabemos se acabou, sabemos apenas que deixou de matar, non é o mesmo, De acordo, mais, unha vez que esa dúbida non está resolta, manteño a pregunta, Porque se os seres humanos non morresen todo estaría a ser permitido, E iso sería malo, preguntou o filósofo vello, Tanto como non permitir nada. Houbo un novo silencio.
José Saramago, As Intermitencias da Morte, Ed. Caminho, páx.38.
Hai un tempo atrás seguín o asunto desde as páxinas da prensa local, xa que hai un proceso xudicial. Agora, podedes ler a entrevista que Enrique Castro lle fixo a Teresa París, traballadora do Club de Campo.
Os ferroláns coñecemos quen é Vilariño, actual concelleiro de tráfico e Presidente Local do PP, máis quizais non sabíamos que o que fixo no Club era para enchufar á súa sobriña. Tamén o lembraredes pola súa defensa da estatua do Xeneral Franco, ou porque a anterior Xunta de Galicia creou un posto ad hoc de “coordinador” do Edificio Administrativo situado na Plaza de España en Ferrol. Antes ese posto non existía e agora coa nova Xunta tampouco. Vese que non era necesario que “coordinara”.
En fin, sería mellor que “coordinara” o tráfico na cidade, que entre tanta rúa aberta ao ceo e a falta de planificación algún día vai pasar o peor.
En resumen visitade a bitácora de Enrique Castro, tamén recollida no xornal El Plural.
¡Teresa ánimo!
Interesante debate habido o día 17 na emisora local de Radio Voz, sobre a posibilidade da fusión entre os concellos de Ferrol e Narón.
Fronte a unha idea rexeitada polos naroneses, xa que se pode entender como unha simple absorción por parte de Ferrol, na tertulia Rafael Pillado, vicepresidente da Asociación Fuco Buxán, introducía a idea dunha área metropolitana que, respectando a autonomía dos concellos da ría ferrolá, englobara e unificara as sinerxias dos concellos de Ferrol, Narón, Neda, Fene, Mugardos e Ares.
Converténdose así na cabeceira que estas amplas comarcas de Ferrolterra, Eume e Ortegal necesitamos.
Non hai que esquecer a necesidade dunha fluída relación coa futura área metropolitana da cidade da Coruña. Onde as novas infraestruturas deberan permitir a comunicación e o intercambio en moi poucos minutos de todo o norte desta provincia galega.
O futuro pasa por aquí.
Realmente está escrito en plena Primeira Guerra Mundial, pero parece escrito con 100 anos de adianto:
O empuxe da expansión imperialista do capitalismo, como expresión da súa máis elevada madurez e do derradeiro período da súa vida, tende a transformar desde o punto de vista económico todo o planeta nun mundo produtor capitalista, aniquilando todas as formas produtoras e sociais atrasadas e precapitalistas, a converter en capital todas as riquezas da terra e todos os medios de produción, a transformar ás masas populares traballadoras de todos os países en escravos asalariados. En África e en Asia, desde o cabo Norte ao cabo de Fornos e até os mares do Sur, os restos das vellas comunidades do comunismo primitivo, as relacións feudais de dominio, as economías campesiñas patriarcais e as antiquísimas producións artesanais son destruídas e pisoteadas polo capitalismo, que aniquila pobos enteiros e borra do mapa vellas culturas, para colocar no seu lugar a produción de beneficio na súa forma máis moderna. Esta brutal marcha triunfal do capital no mundo, iniciada e acompañada por todos os medios: a violencia, o roubo e a infamia, tiña o seu lado bo: creou as condicións para a súa ruína definitiva, creou o dominio mundial capitalista ao que debe seguir a revolución mundial socialista. Este foi o único aspecto cultural e progresista da chamada gran obra cultural nos países primitivos. Para os economistas e políticos burgueses os camiños de ferro, os mistos suecos, o alcantarillado e as tendas representan progreso e cultura. Estas obras de seu, implantadas sobre condicións económicas primitivas, non representan nin civilización nin progreso, pois paga ao prezo da ruína económica e cultural dos pobos, que sufriron a un tempo todos os padecementos e horrores de dúas épocas: a das leccións do poder tradicionais da economía natural e da máis moderna e sutil explotación capitalista. Só como condición material da supresión da dominación do capital e da supresión da sociedade de clases, as obras produto da marcha triunfal do capitalismo no mundo levan o carimbo do progreso, entendido en amplo sentido histórico. Neste senso, o imperialismo traballa, en derradeira instancia, para nós.
Rosa Luxemburgo, A crise da socialdemocracia, 1916.
manuelcendan.com 