Acaba de celebrarse as eleccións na Alemaña e resúltame curioso ver como a prensa reflicte este acontecimento.
En primeiro lugar hai unha derrota en toda regla da dereita e un claro triunfo da esquerda plural. Tamén supón un serio toque de atención ao SPD, a súa política de recorte social é rexeitado por unha parte fundamental do máis activo da sociedade alemana.
Se nos anos 90 o SPD sufría a perda dos sectores liberais de esquerda que hoxe están representados polo Partido Ecoloxista, agora, a súa supeditación ás recetas neoliberais que se preconizan desde os poderes económicos das multinacionais, trae consigo o nacemento dunha nova formación, a nova esquerda de Oskar Lafontaine.
Que o que fóra presidente do SPD e ministro de economía, encabece unha nova formación política debería facer reflexionar á socialdemocracia alemana. Deberan entender que hai outra política posible, outra política que defenda o Estado de Benestar e a profundización da democracia.
En calquera caso, fronte aqueles que falan dunha gran coalición de centro dereita (CDU – SPD), o máis acertado sería buscar formas de entendemento do conxunto da esquerda.
Buscar un goberno que nucleado polo SPD, en coalición cos ecoloxistas, tamén recibira, cando menos nas cuestión sociais, o apoio do grupo de Lafontaine.
É dicir, un goberno de progreso que vaia desde o centro socialdemócrata do SPD, a esquerda liberal do Partido Ecoloxista, xunto coa esquerda socialdemócrata e poscomunista encabezada por Lafontaine e Gysi.

O 9 de setembro a Asociación Fuco Buxán celebrará un acto público de homenaxe a Santiago Carrillo. Xunto coa poesía e a música galega haberá intervencións do mundo sindical, social e político. O acto conta coa colaboración de diversos Concellos da comarca de Ferrolterra, a Fundación 10 de Marzo, e a adhesión de múltiples entidades e personalidades, tanto de Galicia coma de fóra.
Así mesmo, intervirá un amigo persoal de Santiago, Mario Soares, expresidente socialista de Portugal.
Esta é unha homenaxe que se foi atrasando desde principios de ano. Santiago é socio de honra da Asociación Fuco Buxán desde novembro de 2003. A súa contribución á consolidación democrática en España, ás ideas da esquerda e a defensa dos traballadores fan deste un acto sentido.

Hoxe son os funerais de estado en honra aos dezasete soldados españois mortos en Afganistán. Dez deles galegos, e Isaac ferrolán. O meu recordo para as víctimas, do que parece se confirmar coma un accidente, e a miña solidariedade para as súas familias.
As diferencias da actual xestión gobernamental con feitos pasados, deixan claro que sempre se poden face-las cousas de xeito cas familias, cando menos, se sintan respeitadas, ao igual que os seus seres queridos.
Pobre papel o que está a face-lo PP. É un erro utilizar politicamente o sucedido. Pretender con esto provocar unha forte crítica contra Zapatero, pode traerlles outras consecuencias políticas non desexables á dereita.
Todos sabemos que aumentou a nosa presenza en Afganistán como “compensación” pola saída de Iraq. Son consciente que iso da “Misión de Paz para axudar a consolida-la democracia”, é un eufemismo. En Afganistán non hai bases económicas, nin sociais para un réxime democrático. Porén, é un territorio estratéxico, a medio camiño de Rusia, Irán, India e China, fortes potencias rexionais chamadas a desenvolver un papel no mundo que poden acota-lo poder americano.
Agora, o primeiro interese de Bush é garantir as conduccións do petróleo das repúblicas musulmáns postsoviéticas cara aos peiraos de Pakistán.
Evidentemente, non podemos provocar impunemente aos EEUU. Mais, deberíamos ir vendo de que xeito, máis pronto que tarde, traemos ás nosas tropas.
Un apunte. Este é un país democrático. Non ten sentido un oficio católico como o previsto para hoxe. De feito, é contrario ao sentir da Constitución. Debería ser un acto laico de recoñecemento ás víctimas e ás familias.

Benvida/o e gracias por visita-la miña bitácora. Gracias, polos teus comentarios. En calquera caso, se non queres que aparezan editados podes escribirme ao meu correo electrónico, indicado baixo a firma.
Hai un tempo que estaba na idea dunha páxina propia, que me permitira manter xuntos todos os meus artigos publicados na prensa, que a ser posible, irei editando na data da publicación naquel medio. No archivo de Xullo 2005 están os meus artigos publicados desde novembro de 1999 até maio de 2005. De ahí en adiante son os máis actuais.
Houbo quen me falou desto das weblog, e atopei un xeito de comunicación directo, aberto e con dobre dirección. Esta bitácora é sinxela, mais espero aprender e mellorala.
Fágoa sen máis pretensión ca de ter un espacio onde poder compartir opinións, dúbidas e sentires. Só son unha persoa que se pretende comprometida e observadora crítica da sociedade na que vivimos.
En definitiva, gracias pola túa visita.
A Bitácora do Nordés comeza a súa singradura en agosto de 2005.