Descoñecido's avatar

Acerca de Manuel Cendán

"Un murmurio de palabras". https://manuelcendan.com

O Muro de Israel: Un castigo máis para o pobo palestino

Venres, 15 de decembro, ás 20 horas en Sargadelos Ferrol.

Presentación do Libro:

Libro Muro“Los derechos a la sombra del Muro. Un castigo más para el pueblo palestino”. (Editorial Los libros de la Catarata).

Presenta: Manuel Cendán (Coordinador de Movementos Sociais da A.C. Fuco Buxán)

Intervén: Jordi Pedret (Vicepresidente da ONG ACSUR e deputado socialista por Barcelona)</b>
Sinopsis do libro:

O 9 de xullo de 2004 a Corte Internacional de Xustiza emitiu unha Opinión Consultiva pola que declaraba contraria ao Dereito Internacional a construción do Muro que Israel levanta no territorio palestino ocupado. No mes de setembro de 2005, un grupo de xuristas realiza unha viaxe a Palestina co propósito de comprobar sobre o terreo a situación real dos dereitos fundamentais dos palestinos tras a negativa do goberno israelí a asumila decisión da Corte. Este libro é o resultado de aquel viaxe, das entrevistas e das reunións cós autores mantiveron alí con membros da sociedade civil palestina e israelí, con políticos e xuristas de diferente signo e con representantes de organizacións internacionais; pero tamén do impacto de esta experiencia en cada un deles; os encontros e as conversas coa poboación afectada, coas persoas que día a día sofren os estragos que supón a ocupación israelí dos seus territorios.Unha ocupación que, lonxe de chegar ao seu fin, amosa agora a súa última e máis terrible cara: o Muro. A pesar da Opinión Consultiva e do que ela esixe ao Estado de Israel e ao resto da Comunidade Internacional, o Muro continúa implacable coa súa senda de destrución polos territorios palestinos de Cisxordania, adéntrase máis alá das fronteiras internacionalmente recoñecidas entre Palestina e Israel, acaba con todo o que encontra no seu camiño, impide o normal desenvolvemento da vida cotiá e fai imposible o exercicio do dereito dos palestinos a súa libre determinación política.

Este é un libro colectivo onde participan:

Fátima Aburto Baselga (Deputada socialista e portavoz adxunta da Comisión de Asuntos Exteriores do Congreso dos Deputados).

David Bondía García (Profesor de Dereito Internacional da Universidade de Barcelona)

Rafael Escudero Alday (Profesor de Filosofía do Dereito a Universidade Carlos III de Madrid)

José Antonio Martín Pallín (Maxistrado da Sala do Penal do Tribunal Supremo)

Jordi Pedret i Grenzner (Deputado socialista por Barcelona, Vicepresidente de ACSUR – Las Segovias e da Fundación ArtSur)

Carme Pérez-Carballo Veiga (Subdirectora económico-financeira da Comisión Nacional da Enerxía, Membro da Presidencia Federal de Izquierda Unida)

Mª Fernanda Pizzini Bontempo (Colaboradora no Institut de Drets Humans de Catalunya e Profesora da Universidade Nacional de Mar del Plata)

Jaume Saura Estapá (Profesor de Dereito Internacional da Universidade de Barcelona, e foi Coordinador Rexional da Unidade Electoral da Unión Europea en Palestina 1995 / 1996)

Organiza: a Asociación Cultural Fuco Buxán en colaboración da ONG ACSUR – Las Segovias, e a Galería Sargadelos – Ferrol.

En español

Chile escribe unha nova páxina

En memoria das vítimas do terrorismo pinochetista

“Yo pisaré las calles nuevamenteUnidade Popular
de lo que fue Santiago ensangrentada
y en una hermosa plaza liberada
me dentendré a llorar por los ausentes
yo vendré del desierto calcinante
y saldré de los bosques y los lagos
y evocaré en un cerro de Santiago
a mis hermanos que murieron antes
yo unido al que hizo mucho y poco
al que quiere la patria liberada
dispararé de las primeras balas
más temprano que tarde sin reposo
retornarán los libros las canciones
que quemaron las manos asesinas
renacerá mi pueblo de su ruina
y pagarán su culpa los traidores
un niño jugará en una alameda
y cantará con sus amigos nuevos
y ese canto será el canto del suelo
a una vida segada en La Moneda
yo pisaré las calles nuevamente
de lo que fue Santiago ensangrentada
y en una hermosa plaza liberada
me detendré a llorar por los ausentes”.
(Pablo Milanés)

A Aqueles que queirades seguila actualidade chilena, visitade a bitácora de Carol (http://onlinecarolonline.blogspot.com/).

A nova Radio Galega e dous libros

Logo CRTVG Hai un tempo que quero escribir unhas liñas sobre os cambio acontecidos na Radio Galega, tras o cambio de goberno na Xunta de Galicia.

Eu son un oínte de radio, gústame a radio. Quizais sexa que como só tes que escoitar non hai outras cousas que che distraen e permite que a comunión co que escoitas sexa maior. De feito é moito máis difícil enganar a un oínte que a un tele espectador.

Vinculéime hai anos á Radio Nacional de España porque de aquela, era, e con diferenza a que mellores programas tiñan. Pero, nesto chegou Aznar e aquelo xa non era o que era, e houbo que cambiar. A Radio Galega, tampouco, xa que o dominio Fraga convertía a esta nun recuncho estreito de “folclóricas galegas” mal entendidas, paseime á SER, pero, aínda que sendo unha boa radio tamén ten os seus defectos, a pretensión de tutelar ao Partido Socialista, por exemplo. Ademais, agora sinte moito a marcha de Iñaki Gabilondo a Cuatro.

Houbo un momento que ía facendo zapping. Pasando dun dial a outro, dun programa a outro. Quedábame a Radio Clásica, os programas da UNED – que acabaron recluíndoa na fin de semana pola mañá, unha mágoa-, o “Lume na Palleira” e os informativos estatais da SER ou os locais de Radio Voz ou Cadena Dial. En fin, moito aburrimento. Nunca houbo tanta liberdade de empresa, e tan pouca liberdade de información.

Volvendo á Radio Galega, que salvándose, xa digo “Lume na Palleira” e os enormes esforzos do “Diario Cultural” para facer cultura sen colisionar co poder fraguista; non había por onde collela. Mais, o cambio de goberno trouxo na Galega, cambio profundos que no caso da Radio, non sei que pasa coa TVG, que supoño que será máis difícil, aínda que só sexa polo tipo de espectador medio galego, o certo é que está irrecoñecible.

Agora, probablemente, sexa unha das mellores radios que hai en España. Estamos a vivir unha etapa de creatividade radiofónica galega sen precedentes. A “Lume na Palleira”, sumouse outros programas como a “Lanterna Máxica” (e mira que é difícil facer un programa de cine cos tráilers en castelán), sobre a inmigración en Galicia coa “Vía Libre” dos venres pola noite, o “Plis Plas” (recoñezo que sigo a ser un neno), ademais, tiveron a xenial idea de engadir o “Preescolar na Casa”, “Aberto por Reformas”, as “Qimbambas”, e o meu preferido o “Extrarradio”.

Estamos ante una nova Radio Galega, que recolle toda a creatividade cultural e social do noso país, que está a no camiño de aqueles programas históricos da RNE e Radio 3. Unha Radio de calidade, feita desde aquí, e agora si, para o Mundo.

Parabéns a nova Radio Galega.

Por último permítome recomendarvos dous libros. Un é o de Xosé Luís Barreiro Rivas, “A terra quere pobo” (Editorial Galaxia); e o outro é de Umberto Cerroni, “El pensamiento de Marx” (Ediciones del Serbal).

A terra quere pobo“, é un ensaio que partindo da realidade actual galega busca respostas de cara á Galicia que temos que construír neste mundo globalizado. Que ninguén se deixe levar polos prexuízos, Barreiro será un señor procedente de AP, que hoxe está no nacionalismo galego de centro, pero é un dos mellores analistas actuais e con capacidade de facer propostas de país que, coas matizacións que se queiran, poderían ser asumidas polo conxunto da sociedade. Sobre todo nun país onde os nosos políticos están orfos de ideas e limítanse á xestión do existente e pouco máis.

“El pensamiento de Marx”, distribuído en España pola Fundación Federico Engels, é unha introducción ao marxismo, sen aditivos. Que reflicte a actualidade do marxismo na necesidade de construír ese mundo novo que é posible. A crítica á precariedade laboral, a necesidade de afortalar o sistema democrático e as organizacións de esquerda, a crítica ao neoliberalismo que está a levar á Terra ao borde do colapso, a defensa radical da liberdade, a emancipación do ser humano.

Os espazos públicos, espazos de liberdade

Cartel Pza EspañaO Domingo pasado varios centenares de ferroláns, a pesar do tempo máis que desapracible, típico de duro inverno, estivemos enchendo as rúas do centro da cidade. Reclamamos que os nosos espazos públicos sexan considerados polo actual Goberno municipal un patrimonio común que non pode caer en mans dos especuladores.

Outra forma de entender o urbanismo como un servizo ao conxunto dos cidadáns, que necesitan e reclaman, espazos abertos, socializados, onde a cidade exprese a súa faceta humanística, é dicir, a súa faceta intrínseca como sociedade.

Levamos anos, os ferroláns, crendo que os sucesivos gobernos locais eran peor cos anteriores, e que xa tocábamos fondo. Pero, a verdade, é que o seguinte resultaba sempre peor. Máis, cales son as sinais de identidade dos actuais gobernantes (PP e IF), basicamente, dúas: poñer toda a cidade patas arriba, sen unha planificación adecuada das obras – algunhas levan xa anos – cunha planificación do tráfico rodado que brilla pola súa ausencia; e ofertar e hipotecar os espazos públicos a grupos empresariais, que loxicamente, só lles move o lucro.

Así, estamos asistindo á construcción por parte do Concello de Ferrol, dun edificio ilegal na Praza de España, que hipotecará a cidade durante 75 anos, para entregarllo a unha empresa privada, sen saber que gañamos os ferroláns. Ou cando vemos na Praza de Sartaña, que vaise a expropiar a pista polideportiva para que unha empresa privada monte un “spa”, todo isto enmedio das vivendas, que perden o único espazo verde e aberto do que dispoñen. Ou, tamén, vemos que ameazan con levantar a única praza decente que queda, a de Amboaxe, porque algún aproveitado quere facer un aparcadoiro baixo dela.

En fin, os cidadáns, e a democracia deben estar ao servizo da economía de mercado. Sobre todo, si esta está trucada. Este é o mundo ao revés.

Por iso, non é estraño que este domingo centos de persoas, de diversos colectivos sociais. Centos de persoas, diversas, de esquerda, pero tamén de dereitas. Civís, e recoñecidos veciños de estamentos militares estiveran protestando. Fartos estamos da especulación, desta falsa modernidade que asocia cemento con benestar.

Outro Ferrol é posible. Un Ferrol humanizado, onde todos podamos sentir que esta é a nosa cidade, e non un negocio privado ao servizo das contas bancarias das grandes construtoras.

En español