Benquerido amigo:

O 30 de maio o Centro Cultural Torrente Ballester, na nosa cidade de Ferrol, estaba cheo até a bandeira. Ti e a túa novela “Abordajes: un relato cruel”, fúchedes que nos convocou.
Compartimos contigo a ledicia de ver publicada a obra que durante dous anos case obrigoute a estar illado. Mais, non comparto contigo as túas palabras de que escribir unha novela é un acto de soberbia. Non no teu caso.

Quen che coñece sabe moi ben da túa humildade, do teu compromiso coa sociedade; da túa, digámolo así “humidade”, xa quen está preto de ti empápase do teu carácter afable, garimoso. Ti si que es un dos bos e xenerosos dos que fala Castelao.

Cando me contan aquilo de “dime con quen andas, e direite quen es”, sempre recorro ao teu nome. So dende a túa humanidade pódese entender a túa visión da vida. Que sigas mantendo a esperanza doutro mundo que é posible. Que non gardes rencor a pesar do alto custe que tiveches que pagar por defende-la dignidade das persoas contra o franquismo.

Ti es moito máis cun amigo. Es un mito co nome propio de aqueles a raíz da represión do 10 de marzo, do chamado “Xuízo dos 23”. Represión que obrigoute a perde o teu traballo na redacción local da Voz dos 70, a padecer a tortura…

Non sabes canto lle agradezo a Rafael Pillado que en 1999 te chamara para fundar con nós Fuco Buxán. Nós… e Julio Aneiros. Lembras que foi na túa casa, falando os dous xurdiu o nome da nosa asociación. Aí coñecín eu por primeira vez “Carta para Fuco Buxán”, de Celso Emilio Ferreiro.

O 30 de maio a presentación da túa novela foi un acto propio dun escritor consagrado, a pesar de que só uns cantos a coñecíamos previamente. Pero, a ti tamén te avala o teu compromiso e todo o teu traballo a prol da cultura ferrolá. ¿Quen necesita maior garantía?
Estou seguro ca lectura agora lle permitirá á xente confirmalo. Por iso desde aquí recoméndoa.

Ademais, aínda que resulte presuntuoso pola parte que a min puidera me corresponder, ti es un dos mellores representantes do que poderíamos chamar a “Xeración Fuco Buxán”: compromiso e calidade.

Hai tamén, que engadir os parabéns a Edicións Embora pola magnífica edición, e ao compañeiro e artista Víctor G. Novás pola ilustración da portada do libro.

Un apunte final. Non sabes como te envexo. A túa capacidade de contar historias, esa capacidade de facer realidade unha andanza literaria.

Pero, para iso, como diría o amigo Ramón Loureiro hai que ter ansia de aventura como o corazón portugués ou cando menos, Merlín se preste a pasar o seu bastón máxico por riba da nosa cabeza.
Unha aperta e parabéns, José.

Máis fotos

[ ] “Se se acabase a morte non podería haber resurrección, e se non houbese resurrección, entón non tería sentido existir a igrexa. Ora, sendo esta, pública e notoriamente, o único instrumento de laboura de que deus parecía dispor para labra-los camiños de que deberían conducir ao seu reino, a conclusión obvia e irrebatible é de que toda a historia santa termina inevitablemente nun lugar sen saída. Este ácido argumento saíu da boca do máis vello dos filósofos pesimistas, que non ficou aquí e acrecentou acto seguido, As relixións, todas elas, por máis voltas que lles demos, non teñen outra xustificación para existir que non sexa a morte, precisan dela como o pan da boca. Os delegados das relixións, non se incomodaron, nin protestaron. Polo contrario, un deles, conceptuado integrante do sector católico, dixo, ten razón, señor filósofo, para iso mesmo é que nós existimos, para que as persoas leven toda a vida con o medo colgado ao pescozo e, chegada a súa hora, acollan a morte coma unha liberación, O paraíso, Paraíso ou inferno, ou cousa ningunha, o que pase despois da morte impórtanos moito menos co xeralmente crese, a relixión, señor filósofo, é un asunto da terra, non ten nada que ver co ceo, Non é o que nos habituaron a ouvir, Algo teríamos que dicir para tornar atractiva a mercadoría. Iso quere dicir que en realidade non acreditan a vida eterna, Facémonos de conta. Durante un minuto ninguén falou. O máis vello dos pesimistas deixou que un vago e suave sorriso se lle espallase na cara e amosou o aire de quen tiña acadado de ver coroada de éxito unha difícil experiencia de laboratorio. Sendo así, intervindo un filósofo da ala optimista, porqué vos asusta tanto que a morte teña acabado, Non sabemos se acabou, sabemos apenas que deixou de matar, non é o mesmo, De acordo, mais, unha vez que esa dúbida non está resolta, manteño a pregunta, Porque se os seres humanos non morresen todo estaría a ser permitido, E iso sería malo, preguntou o filósofo vello, Tanto como non permitir nada. Houbo un novo silencio”.
José Saramago, As Intermitencias da Morte, Ed. Caminho, páx.38.