Estaba Sadam Hussein hablando con Dios y le pregunta a Dios,

¿cómo estará Irak dentro de 10 años?

Dios le contesta: Estará todo destruido por las bombas

enviadas por los Estados Unidos. Sadam se sentó… y lloró.

Estaba Bush hablando con Dios y le pregunta a Dios,

¿cómo estará América dentro de 10 años?

Dios le contesta: Estará totalmente contaminada por las bombas

químicas enviadas por Irán. Bush se sentó….. y lloró.

Estaba Mariano Rajoy hablando con Dios y le pregunta: Dios, ¿cómo estará España dentro de 10 años si soy elegido presidente?”

Dios… se sentó y lloró

Si no mandas este mensaje por lo menos a 10 personas, Mariano Rajoy será elegido presidente…así que mándaselo a todos los que

puedas…o no llores después.

(leído no blog de Enrique Castro)

¡Pola readmisión inmediata do ferrolán Ánxel Malde!

Chegoume a través dun traballador de Navantia Ferrol o que está a acontecer cun xoven ferrolán, que coñezo desde que este era un neno, e que emigrou hai un tempo a Tarragona.

Dínme que no pasado mes de xaneiro, a empresa Emte Service, auxiliar do sector da petroquímica tarraconense, despideu arbitrariamente a este xoven traballador, alegando “unha inasistencia ao posto de traballo”, sendo a auténtica razón que Ánxel é un traballador molesto para a empresa, polas súas protestas constantes e a denuncia xudicial que presentou contra da empresa por prestamismo laboral.

Anxel é un exemplo máis dos abusos, da precariedade á que están sometidos miles de traballadores subcontratados, que operan para as compañías principais como un obreiro máis, pero cuns dereitos e unhas condiciones de trabajo moi inferiores. Así mesmo é un exemplo da necesidade de agrupar a todos os traballadores para loitar contra a precariedade laboral e os abusos patronais.

Tamén podedes expresala vosa solidariedade con Ánxel Malde

Os propietarios dos trinta e seis pisos, que no barrio de Caranza, na cidade de Ferrol, se viron afectados pola tormenta tropical “Gordon” decidiron ir pola vía penal contra a construtora e os promotores da cooperativa de vivendas. ACS, foi quen levou adiante as obras de construción baixo o patrocinio de Vitra – GPS (Vivendas para traballadores, de CCOO). Cando aínda non foron avaliados todos os danos ocasionados polo “Gordon”, quedan os coches e as vivendas veciñas, os cooperativistas falan xa de máis de setecentos mil euros, so na parte que lles corresponde a eles. 

Quedaron sen tellado, a auga anegou todos os edificios, afectando aos ascensores, as paredes, ao sistema eléctrico, aos garaxes… e para máis inri, ninguén queríase facer cargo. Lamento a situación destas persoas. Son traballadores e non merecen que as súas inversións e desexos dunha vivenda digna se vexan truncadas. Pero, tamén lamento a actitude dos promotores. Eles tiñan que ter unha actitude moito máis acorde coas siglas históricas que representan. 

Hai que facer unha reflexión no conxunto do movemento sindical, de por qué iniciativas que son boas para o conxunto dos traballadores quedan escaralladas deste xeito. O sindicalismo de renuncia dun modelo solidario a favor da asunción dos parámetros da “liberdade de mercado”, están no fondo desta pésima xestión. Cando se utilizan os mesmos parámetros cas propias empresas acaban sucedendo cousas como estas.

O acontecido amosa un deterioro da práctica sindical que debilita as posicións dos traballadores. Afecta ademais ao conxunto dos sindicatos, que hoxe en día teñen, basicamente, os mesmos plantexamentos e xeitos de actuar. Quen ninguén tire a primeira pedra, porque lla poderían devolver acrecentada.

Unha volta ás orixes, de traballo por e para os traballadores, debera facilitar outro sindicalismo que é posible.

Acabei a mudanza. Estiven un tempo ata aprender un pouco como funciona esta plantilla, e finalmente mudei de Bitacoras.com a WordPress. O día 20 de xaneiro fixen o derradeiro post en http://nordes.bitacoras.com; a partir de hoxe seguirei escribindo nesta nova ubicación.

Como sabedes Bitacoras.com, ten desde hai bastante tempo moitos problemas, tanto para publicar, como para acceder e poder comentar. A verdade que eu estaba contento con aquela bitácora, pero así non se podía continuar. Tiven, ademais, a sorte de que ata hai pouco tiñan na núa equipa ao compostelán David Martínez, a así, entre o que un foi apredendo e os consellos que recibía, o certo é que lle din moito uso á bitácora.

Pero, agora xa estou nesta nova casa. Queda, obviamente, arreglar os erros propios da migración a este novo sistema, arreglar algúns enlaces e algunhas fotos (así como arreglar a nova edición en español: Bitácora Café). Terei que ampliar as categorías, xa que inicialmente estaba pensada para ter xuntos os artigos que fun publicando desde 1999 no Diario de Ferrol e pouco máis. Mais, esto foi collendo moito máis corpo. Un sabe como empeza, pero non sabe a onde lle poden levar os camiños. Ademáis, o falar non ten cancelas.

Así que perdón polas molestias e benvidos a esta nova singladura da Bitácora do Nordés.

“Hola rei, lembra comelas galletas. Bicos”. Este é a mensaxe que tiña no meu teléfono móbil á saida do traballo e pouco antes de regresar a casa de madrugada.

Hoxe, se é que algunha vez a tuvo, o Día de Reis xa non ten ningún significado relixioso. É sobre todo unha gran festa, non sei se para os nenos ou especialmente para os maiores que ollamos aos nosos fillos pequenos.

Aquí tamén vemos o exceso da Sociedade de Consumo. Un exceso de xoguetes, tantos que materialmente lles é imposible atendelos. E o laico e republicano Noel gañoulle a batalla nesto dos regalos aos tres Magos de Oriente. Sinxelamente, porque chega antes.

Unha vez, sendo un neno, descubrín no fallado da casa as bicicletas que nos debían traer os Reis Magos. Alporizado fun a contarllo á miña mai, mentres tanto a miña tía as cambiaba de sitio. Así que cando nos levaron ao meu irmán e a mín, para deixar clara a miña “equivocación” estas non estaban. Lembro a resposta que lle din á miña mai a pesar de que xa pasaron varias décadas: “aos nenos non se lles engana”.

Pregúntome, tendo en conta que o lúdico desta festa sempre pódese manter, senón sería mellor dicirlles aos nenos, que esto acontece sencillamente porque os queremos.

En español