Nos últimos anos asistimos a unha loita por impoñer uns relatos políticos que, de algún xeito, ten máis que ver coa ficción literaria ou cinematográfica. Dáse, especialmente, entre aqueles partidos que chegan a un proceso electoral sen poder ensinar xestión e que se deixaron levar pola comodidade dos plenos municipais.

O relato, ou a ficción – como di Vargas Llosa – “é unha mentira que encubre unha profunda verdade; ela é a vida que non foi, a que os homes e mulleres dunha época dada quixeron ter e non tiveron e por iso deberon de inventala”. Engadía o Nobel que “os xogos non soen ser perigosos, sempre e cando non pretendan desbordar o seu espazo propio e enredarse coa vida real”.

Vén isto a colación, porque se ben é lexítimo que as forzas políticas intenten vender a súa visión, debe estar baseada en feitos. Non ser unha especie de apocalipse local do que seremos salvados in extremis cambiando o voto. Así mesmo, é moi criticable que se espere – até o derradeiro momento – á convocatoria electoral para facer unha denuncia xudicial que, evidentemente, pretende embarrar e botar fóra do xogo democrático a un goberno municipal lexítimo. A contra denuncia evitará o simple arquivo da causa pasadas as eleccións.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/relato-electoral-4279589