Fundamentalismo Católico (4-8-2004)

Desde o triunfo electoral do Partido Socialista estamos asistindo a un aumento da agresividade da xerarquía católica en contra do goberno de Zapatero, e da propia convivencia democrática.
O fondo da cuestión, está en que a derrota do Partido popular é asumida como propia pola xerarquía católica. A pretensión de restaurar o nacional – catolicismo na sociedade española, que tanto apoio tivo de Aznar, sufre agora un atranco cos novos aires laicistas do 14M.
A involución que estamos a ver no cume da Igrexa católica, sen embargo, é algo que xa vén de moito atrás.
Tras un papel positivo nos inicios da Transición democrática, os seus sectores máis comprometidos coa xustiza social foron e seguen a ser perseguidos pola Comisión Episcopal para a Doutrina da Fe. Apoiándose nas diversas sectas católicas, nas súas relacións cos estamentos inmobilistas do Poder, a súa abafante influencia no ensino e en determinados medios de comunicación; os “afganos” desprazaron aos católicos de cultura democrática e popular.
Neste panorama o atrevemento desmedido do Arcebispo de Santiago o 25 de xullo diante das autoridades democráticas é un paso máis no camiño.
Quizais vai sendo hora de que definitivamente alguén lles diga que a unión entre dúas persoas, os fillos, a adopción, a orientación sexual, decidir ser crente ou non, etc.; son actos de vontade persoal que deben respeitarse, e polo tanto, darse desde a máxima autonomía e liberdade.
Os actuais machismo, homofobia e misoxinia da xerarquía católica nada teñen que ver coa Fe, e si, coas propias eivas dos seus membros. En calquera caso, a Igrexa Católica está na obriga dunha profunda democratización da súa estructura e pensamento, sobre todo en catro aspectos: a sexualidade, a igualdade das mulleres, a liberdade das persoas e a súa implicación nun cambio progresista de civilización.
Deben entender que as crenzas relixiosas son un feito estrictamente privado, aínda que teñan unha dimensión pública. O contrario é puro totalitarismo. Por iso o laicismo e o aconfesionalismo non é unha opción, senón o espacio de convivencia entre católicos e non católicos.
Asemade, os políticos deben dunha vez por todas separar ás Institucións públicas da relixión. Non é entendible a presencia do Xefe do Estado, do Presidente, da Xunta de Galicia ou dun Concello nun acto relixioso. Á marxe do que poda ser recibir oficialmente, polas Institucións, ás diversas confesións presentes en España.
Evidentemente, non creo que os actuais mandatarios eclesiásticos renuncien á súa parcela de poder en favor dos pobres e a mensaxe igualitaria do cristianismo orixinal.
Tamén, esto último explica parte do por qué algúns abandonamos o catolicismo. En calquera caso, espero que este artigo lle sirva ao señor Bispo de Ferrol Mondoñedo para testemuñar a miña apostasía.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s