Supoño que son rachas que hai no transcurso da vida das persoas. Pero, un leva algúns meses despedindo a amigos, e familiares de persoas do meu entorno máis íntimo. Así, a vida foise achicando neles cando pola súa idade non lles correspondía aínda. Do mesmo xeito, que non somos nós cando decidimos vir á vida, tampouco decidimos “cando toca marchar”. Houbo quen marchou de súpeto, dun momento para outro, sen máis. Houbo quen sabía que tiña o tempo contado, “decidiu” como quería vivir a etapa final e como marchar.

Todos deixan baleiros e desasosegos. Faltan a ese café e a ese faladoiro, ou a esas “quedadas” ocasionais que fanse costumes, polo simple feito de volver a encontrarmos en calquera rúa, na que se reinicia aquela conversa de hai tempo como se fora duns minutos antes.

Elas e eles ensináronnos a ser, a crecer e a estar, a amar, chorar e a rir. Para todas elas e todos eles que marcharon, vai a lembranza das amigas e dos amigos, das familias, da xente que sempre os quixeron e seguimos a querelos. Sabemos que tamén somos porque elas e eles formaron parte da nosa vida. Somos testemuña do seu paso e do seu saber facer. Todos somos fillos desta terra e deste tempo. Apertas afectuosas para o alén.

https://diariodeferrol.elidealgallego.com/articulo/opinion/vida-5407720