Por deformación cultural cremos que primeiro foi a palabra, pero seguramente o primeiro que houbo foi o ruído e despois este deu lugar ao son da música e á palabra. E desde os tempos máis remotos hai unha loita sostida entre ambas as dúas. Tanto que, os instrumentos musicais, eran obxecto de implicacións filosóficas e de intencionalidade política.

Platón desdeña a frauta e a usa para explicar o proceso de dexeneración do pobo ateniense. Incluso considera que este instrumento de vento e outros eran os causantes do deterioro do teatro da súa época. Sendo, así, consecuente coa súa propia cultura grega divididos entre os seguidores de Apolo e de Dionisio. No primeiro caso, consideraban que os instrumentos de corda permitían o uso da voz, a diferencia dos instrumentos de vento que eran manifestacións populares, que levaban á simple procura do pracer e á anarquía.

A hexemonía da palabra e do canto permitían, supostamente, reforzar o adoutrinamento do espírito e do seu carácter aristocrático. Deste xeito nace o “culto” fronte á “cultura popular” Ao final, coma sempre, as palabras nunca son inocuas. Serven para liberar ou para ocultar. Todo depende se están cimentadas na verdade ou na mentira.

https://www.diariodeferrol.com/articulo/opinion/ruido-e-palabra-5230552